Hotel Mama winkelmandje

De winkelwagen is leeg

Onze Bloggers

  • Thiery Thielemans
  • Greet Slikker
  • Rachelle Verhage
  • Leon Bakermans
  • Lucia Boer
  • Loes Wallet
  • Iris Berselli
  • Helen Muller
  • Angelique van Marle
  • George Hahn
  • Ria Schopman
  • Vanessa Bos-Steijn
  • Ylse van Lanen

Wat zien ik?

Laatst kwam ik mijn buurvrouw tegen bij de supermarkt. Haar gefronste voorhoofd en naar beneden hangende mondhoeken vielen me al van ver op. 

‘Hoi buuf,’ begroette ik haar. ‘Wat is er aan de hand, je kijkt zo droevig.’
‘Ach, breek me de bek niet open.’
‘Kan ik iets voor je doen misschien?’ probeerde ik.
‘Ik betwijfel het. Alles zit altijd tegen, maar dat begrijp jij toch niet.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Jij hebt altijd mazzel. Als er een orkaan door onze straat zou waaien zou jouw huis vast als enige blijven staan. Hoe doe je dat toch?’
Vastbesloten een glimlach op haar gezicht te toveren vertelde ik haar mijn geheim.

Twee dagen later werd ik tijdens het lezen van een spannend boek opgeschrikt door het geluid van de deurbel. Op de stoep stond een verwilderde buurvrouw die, nog voor ik goed en wel de deur geopend had, van wal stak.
‘Nou, jij bent ook een mooie. Jij met je geheim! Ga ik van de week naar die winkel krijg ik eerst een kruisverhoor waar ik hem voor nodig heb en wanneer ik hem ga gebruiken. Dan moet ik rijtjes met letters lezen alsof ik weer op de basisschool zit en als het dan eindelijk tot hem doordringt wat ik wil hebben zegt die blinde vink doodleuk: “Maar die verkopen we hier niet, mevrouw”.’

Ze haalt een paar keer diep adem en kijkt me vragend aan. Ik probeer me koortsachtig te herinneren waar ik haar dan naartoe gestuurd zou kunnen hebben, en hoe dat op zo’n fiasco is uitgelopen?
Ze houdt haar hoofd scheef en tikt ongeduldig met haar voet op de grond.
‘Nou,’ vraagt ze. ‘Die roze bril, weet je nog? Ik stond gewoon voor paal. Die opticien had er nog nooit van gehoord.’
Ik wil in de lach schieten maar onderdruk de impuls als ik haar bloedserieuze gezicht zie. Ik vertelde haar dat ik het leven door een roze bril zie. Ik zie de schoonheid in het vuilnis, het voordeel in het nadeel, het geluk bij een ongeluk. Dat wat je aandacht geeft zal groeien, de rest zal verdwijnen. Maar blijkbaar was ik iets te cryptisch geweest. Ik leg mijn hand zachtjes op haar schouder.
‘Kom even binnen, ik heb de open haard aan en dan drinken we een lekker bakkie koffie en leg ik het nog even uit. Mag je mijn bril op, goed?’
‘Die roze?’ vraagt ze aarzelend terwijl ze over de drempel stapt.
‘Ja buuf, die roze’.

Laatst aangepast op donderdag, 14 november 2013 13:56

Nieuwste van Ria Schopman

1 Reactie

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Meer in deze categorie:

Boeken

Wannawears

Go to top