Hotel Mama winkelmandje

De winkelwagen is leeg

Een zware zwangerschap

Moeder zijn is het mooiste dat me ooit is overkomen. En ik mocht het ook nog eens twee keer meemaken!
Mijn zwangerschappen zijn zwaar geweest, de tweede zwaarder dan de eerste. Ik bleek bij mijn tweede zwangerschap zwanger te zijn van een tweeling, ik kwam daar alleen pas achter nadat een van de twee mijn lichaam al had verlaten. Dat was erg pijnlijk, ook voor mijn oudste meisje. We stonden er samen voor, met mijn ouders die ons overal doorheen hielpen. De vader van de meisjes was er niet, op geen enkele manier, waardoor ik geforceerd was om vaak beroep te doen om mijn vader en moeder.

Ze zijn niet jong meer, nu 75 en 67, destijds 3 jaar jonger en al 47 jaar getrouwd. Vanwege het feit dat ik een paar keer veel bloed had verloren en tegen de bekkeninstabiliteit aan zat, mocht ik bijna niets meer doen. Ik mocht niet schoonmaken, niet tillen, mijn dochter niet naar school brengen of ophalen en ik mocht geen boodschappen doen. Als ik een keer naar buiten kon was het in een rolstoel. Zes maanden lang heb ik op de bank gezeten terwijl de muren en de angst om mijn andere kindje ook te verliezen elke dag meer en meer op me afkwamen. Wat een verdriet heb ik gevoeld in die tijd, ook omdat ik me schuldig voelde tegenover mijn ouders die alle taken zonder klagen van me overnamen, en die van de vader van mijn kinderen.

Hoe betaal je ze dat ooit terug? Hoe maak je het goed dat ze nu nog steeds lichamelijk pijnen hebben vanwege die tijd? Ik probeerde wel zoveel mogelijk zelf te doen, maar dat bleef echt beperkt tot het aankleden van mezelf en af en toe een rondje in het huis. Zodra ik meer deed kreeg ik pijn, in mijn buik, rug, heupen, liezen en benen. Het verdriet in mijn dochters ogen en de tranen zie ze heeft gelaten toen ze hoorde dat we niet wisten of de kleine het in mijn buik zou redden, vergeet ik nooit meer. We hebben gehuild tot onze tranen op waren en zo vielen we in slaap.

Deze meid, op dat moment bijna 8 jaar, heeft me emotioneel overal door heen getrokken. Zo sterk, niet voor te stellen. Op 19 juli 2011 was ik uitgerekend maar er werd besloten om me in te leiden omdat ik het niet meer vol hield. Dit zou op 12 juli gebeuren, eindelijk uitzicht op het einde. Ik ging lezen en rondvragen over dat inleiden en werd weer bang. Maar ik bleef sterk en de avond van 11 juli ging ik, na As the World Turns, even op bed liggen.

Toen ik eenmaal lag vroeg ik hardop of mijn 'lijden' alsjeblieft kon worden gestopt die avond en of ze alsjeblieft op dat moment mocht komen. Dit bericht ging het universum in en werd direct gehoord. Een minuut later braken mijn vliezen... Mijn ouders en oudste dochter waren bij me, de taxi werd gebeld en we werden naar het ziekenhuis gereden. Mijn moeder bleef bij de bevalling, ze was supersterk en trok me ook hier doorheen.

Twee uur later werd mijn hemelse bloem geboren, helemaal gezond en hartstikke mooi! Wat een verlossing!
Ze is nu alweer 2 jaar, kan praten als een kind van 4 en is hartstikke gek op haar grote zus! Samen staan we sterk, wij, de drie musketiers!

Louelle en haar tweeling


Voor mijn eerste blog op HotelMama.nl een stukje uit mijn boek `Freule van de Straat', geschreven onder het pseudoniem Louelle. Het is een autobiografie omgevormd tot roman. Eind november 2013 verschijnt mijn eerste boek en jij krijgt alvast een voorproefje!

Louelle en haar tweeling

Ik ben met ze uit eten geweest voor hun verjaardag. We hebben ons die avond mooi aangekleed voor elkaar. Beiden hebben een nieuw vest en een stoere broek met riem die ergens net boven de bilnaad strak aangetrokken wordt om de broek omhoog te houden. Daarbovenuit steekt een Björn Borg-onderbroek. Een nieuwe jas erover, waarbij je als moeder nog even de capuchon van het vest goed onder de jas moet doen. ‘Want anders ziet het er niet uit, mam. Dat begrijp jij niet,’ zegt Bas. Ik zou de capuchon óver de jas doen, maar dat mag juist niet. ‘Ben je klaar, mam?’, vraagt Dick die al bij de voordeur staat. Bas doet ondertussen een arm om me heen met de woorden ‘Kleine moemoe, later ga ik voor jou zorgen hoor. Ik blijf zeker tot mijn vijfentwintigste bij je wonen hoor, mam. En daarna ga ik jou mee uit eten nemen. Kom ik heel stoer aanrijden met één arm aan het stuur en dan toeter ik als ik er ben. En dan heb ik heel hard Anouk aanstaan in de auto, want dat is jouw favoriet, toch? En dan moet je naast me zitten. En ik kom elke week naar je toe, hoor! Kom ik jou eten brengen.’

‘O ja?’ vraag ik. ‘Wat krijg ik dan te eten?’
‘Nou, de ene keer Chinees en de andere keer frieten. Want zo doen jongens dat’, roept Dick die staat te luisteren. ‘En als we op kamers wonen als we aan het studeren zijn, dan laten we alle pizzadozen liggen op onze kamer. Lekker rotzooi maken, dat hoort erbij hoor, mam. Dat weet je toch wel? We gaan straks lekker chillen op onze kamer.’ Bij het eten gun ik ze een ouzo. Ze zitten lekker te kwebbelen. Over hun leven. Over de muziek waar ze van houden. Ze doen wat bokscombinaties samen. Een man naast ons volgt het gesprek met plezier en af en toe moet hij lachen. Als de gozers samen naar de wc gaan, zegt de man: ‘Je zal wel trots zijn! Wat een leuke gozers zeg.’ En ik ben zo trots als een pauw!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ben jij benieuwd naar mijn boek en mijn blogs? Volg me dan hier op HotelMama.nl en like de FaceBook-pagina van Louelle!

 

Boeken

Wannawears

Go to top