Hotel Mama winkelmandje

De winkelwagen is leeg

 

Heb jij één of meerdere pubers van het vrouwelijk geslacht in huis? Mooi, dan zal je dit verhaal misschien als geen ander begrijpen. Heb je wel zo'n Diva-achtig geval in huis maar is het puberen nog ver van je bed? Lees dan vooral óók verder.....

Hier in Hotel Mama heb ik dagelijks als CEO te maken met Diva's. We hebben er drie. Kleine Diva is 8 en hoewel ook zij op haar leeftijd haar nukken heeft, kan ik het nu nog geen puberen noemen. Puber Diva is inmiddels 18 en hoewel ik altijd heb gedacht dat haar puberteit niet te evenaren of te overtreffen zou zijn, bewijst Middelste Diva van 10, bijna 11, op dit moment dagelijks het tegendeel. HELP! We hebben een pré-puber is Hotel Mama, een èchte!

Middelste Diva begint het moeilijk doen om het moeilijk doen steeds beter onder de knie te krijgen. Iets wat natuurlijk helemaal bij puberen hoort maar tegelijkertijd ook iets wat eigenlijk nog veel te vroeg is op deze leeftijd. Of toch niet? Is dit gewoon alvast het oefenen voor straks als de puberteitboot langskomt en zij er instapt? Eerlijk is eerlijk, van mij mag het bij dit oefenen blijven...
Want ècht, als het nog veel erger gaat worden dan dit dan denk ik dat ik over vijf jaar een compleet grijze coupe haar op mijn hoofd zal hebben. En dat terwijl er daarna nóg zo'n puberende diva in Hotel Mama zal zijn. Wat zeg ik? Over vijf jaar hebben we er twee tegelijk...

Middelste Diva doet op dit moment moeilijk over werkelijk alles. Je kan het zo gek niet bedenken of zij vindt er wel wat van en dat is nooit datgene wat ik ervan vind. Enkele jaren geleden leerde ik al dat je als mama helemaal niet moet proberen een puber te begrijpen. Dat is volledig kansloos. Pubers zijn simpelweg niet te begrijpen. Ook niet door zichzelf. En ook dat laatste is duidelijk het geval bij Middelste Diva. Steeds weer na een dergelijke puberbui heeft ze verdriet. Intens verdriet. Verdriet omdat ze zo onredelijk deed. Verdriet omdat ze gezegd heeft wat ze zei. Verdriet ook omdat ze zelf helemaal niet van dit soort buien zou willen hebben en ze er zelf geen vat op kan krijgen. Ik heb te doen met mijn lieve, vaak nog zo kleine, Middelste Diva. Groot worden is niet altijd fijn.

Laatst nog. De diva's waren toe aan winterlaarzen en dus vertrokken Lief en ik met de dames naar de stad. Thuis hadden we het al uitgebreid gehad over de modellen die de Diva's wel aan hun voetjes zagen pronken. Het waren er zoveel dat we ervan overtuigd waren dat het geen onmogelijke missie zou worden om aan het eind van de middag met twee paar nieuwe winterlaarzen thuis te komen. Kleine Diva was een makkie. Meteen al in de eerste winkel zag zij haar droomlaarzen, trok ze aan in de juiste maat, smeekte vervolgens met haar handjes in de lucht of ze deze alsjeblieft mocht hebben en gaf ons vervolgens bij de kassa een dikke knuffel met een welgemeend dankjewel. Mooi. Zo hadden we de rest van de middag alle tijd om de droomlaarzen voor Middelste Diva te vinden. Dat dachten we tenminste …



Ik denk dat Middelste Diva die middag minstens 40 paar laarzen aan haar voeten heeft gehad in minstens zoveel winkels. Met ieder paar was wel iets. Bij het ene paar was de kleur niet naar haar zin, het andere paar had rare veters. Van weer een ander paar was de zool in haar ogen maar lelijk en het zoveelste paar zat te strak op haar wreef. Terwijl Lief zijn naam eer aan deed en geduldig mee sjokte naar de volgende schoenenwinkel, werd ik steeds meer overmand door een radeloos gevoel. Dat kind moest toch minstens na het weekend op fatsoenlijke schoenen naar school in plaats van op afgetrapte gympies? En hoe ik probeerde om die gedachte uit mijn hoofd te krijgen, het bleef erin en de hoop op een geslaagde missie voor die dag vervaagde naar niets. Met één paar winterlaarzen voor Kleine Diva kwamen we tenslotte weer terug in Hotel Mama. Er zat voor Middelste Diva niets anders op dan die maand op haar gympies naar school te gaan. We hadden het tenminste geprobeerd …

Enkele dagen later kwam Middelste Diva ontroostbaar uit school. Al haar klasgenoten hadden leuke nieuwe winterlaarzen en zij liep nog steeds op die stomme gympies … Even kreeg ik het gevoel dat het allemaal mijn schuld was maar toen ik haar kort herinnerde aan de onmogelijk gebleken missie van enkele dagen ervoor, veranderden haar woorden en zinnen snel. Feit bleef dat ze winterlaarzen nodig had en dus verzamelde ik weer alle moed en toog met haar naar een andere stad in de hoop dat we haar droomlaarzen alsnog tegen zouden komen....
Na opnieuw heel veel schoenwinkels en opnieuw heel veel winterlaarzen gepast te hebben waarmee alweer van alles mis was, liepen we in de allerlaatste winkel voor sluitingstijd tegen een paar halfhoge Uggs look-a-likes aan.

'Ohh mama, deze vind ik zó leuk' riep Middelste Diva enthousiast.
'Nou, pas aan!!' antwoordde ik snel.

Terwijl Middelste Diva voor de zoveelste keer haar gympies uittrok, zocht ik naar alle kleuren in haar maat. Ze waren er in het bruin, zwart en grijs en de prijs was ook nog eens zo leuk dat ik besloot om meteen maar drie paar voor haar te kopen als ze deze èn leuk zou vinden èn ze nog lekker zouden zitten ook....

Met de zwarte halfhoge Uggs look-a-likes aan haar voeten, keek Middelste Diva mij met een brede lach aan: 'Ze zitten echt heel lekker mam en ik vind ze zó leuk. Deze bedoel ik!' Mijn hart maakte een sprongetje.
'Wat goed lieverd, wil je ze hebben?' vroeg ik hoopvol. In mijn handen hield ik ondertussen ook de andere kleuren in haar maat vast en voegde er aan toe dat ze die dan ook meteen van me zou krijgen.
'Ik weet het niet mam.' antwoordde ze.
'Wat weet je niet?' hoorde ik mezelf vragen. “Ze zitten lekker, je vindt ze helemaal leuk en deze bedoel je, zeg je net? Wat weet je dan niet?' voegde ik er aan toe. De moed zakte weer langzaam in mijn schoenen.
'Dat klopt mam. Deze bedoel ik en ze zitten heel erg lekker maarrrr …' zei Middelste Diva.
“Maar wat?? Waarom zou je deze niet willen dan? Je mag ze van me hebben, in alle kleuren!' riep ik enigszins geïrriteerd terwijl ik de andere kleuren omhoog hield en hevig hopend dat ik haar voor mij onbegrijpelijke 'maar' de wereld uit zou kunnen helpen.
'Tja, ik wil ze wel maar …'
'Maar wat lieve diva, zeg het dan!'
'Nou ehhhhh.... het zijn geen echte en daarom weet ik niet of ik ze wel wil.'
Met de moed der wanhoop in mijn ogen keek ik haar aan. Het waren geen echte en daarom wist Middelste Diva niet of ze deze wel wilde?

Met een welgemeende 'Lieverd, als we nu deze zwarte look-a-likes kopen, kan je morgen eindelijk die gympies thuis laten en ik beloof je nu dat ik op zoek zal gaan naar betaalbare èchte voor je …' trok ik haar uiteindelijk over de streep. De bruine en grijze in haar maat kochten we niet. Die kleuren waren het nèt niet volgens Middelste Diva … HELP! We hebben een pré-puber in Hotel Mama, een èchte!

Boeken

Wannawears

Go to top