Hotel Mama winkelmandje

De winkelwagen is leeg

Sokkenmemory

Er is weer een nieuwe week aangebroken. Het is maandag!

Voordat mijn dochter naar school vertrekt, zegt ze: ‘Mam ik heb geen sokken meer in mijn la.’
O ja, ook dat nog. Het is een klus die ik steeds maar voor me uit schuif.

Regelmatig trekken mijn huisgenoten een la zonder sokken open. Bovendien komt het vaak voor, dat de sokken niet meer compleet zijn. De ene helft van een sokkenpaar ligt boven in de wasmand en de anderen beneden. Mijn man vraagt zich voortdurend af, hoe ik dit in hemelsnaam voor elkaar krijg. Vooral wanneer hij weer voor de zoveelste keer ontdekt, dat het prijs is. Ja, regelmatig is mijn gezin gedupeerd van mijn geteut.

De schone sokken drogen op de gele balustrade van de zolder. Dikwijls loopt één van hen zuchtend naar de zolder om maar weer eens memory te spelen, want daar lijkt het onderhand op. ‘Welke sok hoort bij deze blauwe?’ Als ze geluk hebben, vinden ze na lang zoeken de andere helft in de schone sokkenmand.

Hoe het er bij mij thuis aan toe ging, kan ik me niet meer zo herinneren, maar bij mijn man thuis was het anders. Mijn schoonmoeder had een mand in de doucheruimte staan. Iedereen deponeerde daar zijn/haar vuile sokken in. Zo bleven ze compleet. Voor mijn man behoort dit waarschijnlijk tot het verleden. Helaas! Dat mandje dat bij ons ook in de badkamer staat, werpt geen vruchten af.

Meerdere ideeën zijn al aangedragen. Bijvoorbeeld: voor ieder een wasnetje, waar we onze eigen sokken in doen en vervolgens meewassen in de wasmachine. Ook dat was geen succes. Zelf ben ik ook regelmatig verbaasd hoe het mogelijk is dat dit gebeurt, maar het gebeurt.

Na het verzoek van mijn dochter ben ik dan toch maar begonnen aan het zoeken om vervolgens sokkenmemory te gaan spelen. Onze grote eettafel ligt vol met sokken die ik zojuist van de zolder heb gehaald. Nu pas besef ik dat ik door de tijd heen al vele sokken heb verzameld.

De kooplui van het sokkenkraampje op de markt, beschouwen mij blijkbaar als een graag geziene klant. Rode, blauwe, groene, zwarte zelfs oranje sokken liggen voor mijn neus doorelkaar. Ook zwarte sokken met witte bolletjes, roze blauw gestreepte en beige sokken met een werkje erin. Je kunt het zo gek niet bedenken of we hebben ze. Aan fel licht heb ik ook geen gebrek.
Om kleurverschil te voorkomen, heb ik ook nog maar even de grote witte lamp aangedaan die boven onze tafel hangt. Daardoor lijkt het buiten nog donkerder dan het in werkelijkheid is. Het is opgehouden met zachtjes regenen en op dit moment valt het met bakken uit de lucht. Er waait een zuidwestenwind. Dorre restjes van de coniferen die tussen de buren en ons in staan, liggen op het gras.

Na een half uur is de tafel bijna leeg. Het ging zo goed als vanzelf.
Is dit nou een sokkenflow? Op wat incomplete sokken na liggen er een kwartier later liggen er alleen sokkenbollen op tafel.
Ik zucht. Nee, het is geen zucht van verlichting want op dit moment hoor ik de wasmachine in de bijkeuken piepen. Het programma ‘fijne was’ is klaar. Samen met een paar vesten, dienen er zich ook weer vele schone sokken aan....

Ik voel dat mijn wangen gaan gloeien als mijn huisgenoten opgelucht 'Hè hè, eindelijk weer schone sokken in mijn la!’ roepen.

Voor het slapen gaan, gluur ik snel nog even op zolder. Daar hangen vandaag ineens alleen nog maar complete sokken naast elkaar te drogen. Stiekem voel ik me even de 'Beste Huisvrouw van Nederland'.

Boeken

Wannawears

Go to top