Hotel Mama winkelmandje

De winkelwagen is leeg

Trek

Voor het eerst in lange tijd voel ik opeens echte trek. Het is nog geen elf uur in de ochtend, dus dat komt slecht uit. Vanochtend heb ik mijn dagelijks Cambridge-reepje al vroeg gegeten, misschien dat het daardoor komt. Normaal gebruik ik dat tussen 9.00 en 9.30 uur en kan er dan uren op teren. En ach ja, ik sta op het punt ongesteld te worden, dat zal ook wel meespelen. Ik los het op door twee puntjes La vache qui rit light te eten. Herstel: één puntje, want ik deel met de katten. Die zijn namelijk erg zielig, want ze mogen niet meer naar buiten. Bij ons op de hoek is een tot duivenhok omgebouwde kippenren en onze kater Ivar denkt dat het de kattensnackbar is.

Een tijd terug ging hij daar vier dagen achter elkaar een lekkere duif ophalen, om die vervolgens op de grote veren na helemaal op te eten. Na wat speurwerk vonden we uit waar hij die vandaan haalde en bleek de duivenhouder in kwestie al te weten dat onze kat daar kwam roven. We hebben Ivar een tijdje binnengehouden, maar dat was geen doen. Vervolgens hebben we hem alleen onder toezicht buiten gelaten; een van ons hield de wacht op de stoep ter hoogte van de duivenkooi, met een supersoaker in de aanslag om Ivar te verjagen zodra hij zich bij het hok zou vertonen. Het is één keer gebeurd dat mijn man hem daar aantrof, en verder hebben we hem daar niet gezien. Van lieverlee werden we soepeler en lieten hem weer langer en zonder steeds te checken naar buiten. Hij kwam niet meer met een duif thuis, dus voorzichtig aan begon ik te geloven dat het probleem er niet meer was. Helaas, niets was minder waar. Vorige week stond de buurman op de stoep met de mededeling dat Ivar nog steeds kwam. Hij kon het hok na enige aanpassing niet meer in, maar hij klom er wel bovenop en maakte zo de duiven toch bang. De buurman eiste dat wij hem voortaan "gewoon" binnenhouden, onder dreiging van "andere maatregelen". Dat hebben we nu al een week gedaan en het is erg. Ivar zit de hele dag voor het raam, verlangend naar buiten te staren. Zo ook Reza, want hoewel zij de tuin niet uit gaat, moet zij uit solidariteit ook binnen blijven.

Wij hebben met Ivar al het nodige meegemaakt. Ruim een jaar geleden namen wij hem en poesje Reza op uit het asiel. Al snel waren we aan elkaar verknocht en hoorden de katjes echt bij ons gezin. Afgelopen zomer - de zaterdag voordat wij drie weken op vakantie zouden gaan - kwam Ivar niet meer thuis, terwijl hij normaal gesproken nooit langer dan hooguit een uurtje weg bleef. De auto stond ingepakt klaar, maar wij twijfelden hevig. Weggaan terwijl Ivar misschien wel ergens in een schuur of huis opgesloten zat? We hebben uren gezocht, postertjes gemaakt en op strategische plekken aangeplakt en we overwogen een paar dagen later pas te vertrekken. Na veel wikken en wegen zijn we die zondag uiteindelijk toch vertrokken. Familie en vrienden zouden doorgaan met zoeken, de zoon van een vriendin was eerder al ingehuurd om dagelijks - bij wijze van vakantiebaantje - een aantal uren met onze katten door te brengen en mocht Ivar zich weer melden, dan zou hij in elk geval niet lang voor een gesloten deur hoeven zitten.

Het werd toch nog een best leuke vakantie, maar er hing wat mij betrof wel een schaduw over. Bij elk sms'je had ik weer hoop; zou Ivar thuisgekomen zijn? Helaas bleef hij weg. Op een nacht in Kroatië schoot mij opeens het bestaan van Amivedi te binnen. Deze stichting biedt hulp bij het terugvinden van vermiste dieren. Jaren geleden had ik wel eens gebeld toen ik een kat kwijt was, maar dat was voor het internettijdperk. Ik googlede en vond direct een prachtige website, met daarop onder andere honderden, soms spectaculaire kattenterugvindverhalen. Daar laafde ik me urenlang aan en mijn hoop groeide. Ik plaatste zelf natuurlijk ook een oproep met foto op de site en besloot: als we weer thuis zijn, gaan we er helemaal voor. Ik geef de moed niet op!

Aldus geschiedde. Ik liet flyers kopiëren, hing meer posters op, schakelde drie helderzienden in ("hij leeft nog, en hij zit vlákbij in de buurt!") en we zochten elke avond laat en 's nachts, als het op straat stil geworden was.

Toen hij precies vier weken weg was, lag ik 's middags lusteloos op bed. Moe van het nachtelijke zoeken, de spanningen en zorgen om onze lieve kater, ons poesje dat hem overduidelijk ook zo miste en ook weer dit: dat vadsige lijf en mijn kennelijke onmacht daar iets aan te doen. De vakantie was confronterend geweest. De reis ging via twee zwempretparken en spa's en vervolgens het strand, en ik hulde me dus af en toe toch in badkleding. Ik had daarbij meer glimpen van mezelf opgevangen dan me lief was. Thuis zijn in de badkamerspiegel alleen mijn hoofd en schouders te zien, maar in de diverse hotelkamers en appartementen waar we hadden verbleven, waren de spiegels veel groter. Ik vond dat ik echt niet veel gegeten had, en toch zaten mijn al zo wijde broeken weer strakker. Moest ik dan toch die wijntjes helemaal laten staan? Want ja, toegegeven, in de zomertijd gaan er gemiddeld toch wel twee tot drie per dag naar binnen, en natuurlijk wel eens een chipje of een ijsje.

Als we uitgaan van 600 "onnodige" calorieën per dag (en daar zit je zo aan), en de wetenschap dat een kilo vet zo'n 9.000 calorieën vertegenwoordigt, dan is gemakkelijk uit te rekenen hoe veel dagen er nodig zijn om een kilo aan te komen: dat zijn er vijftien. Tsja, daar kon ik niet omheen. Maar ik voelde me helemaal vastgelopen. Ik zou alle extraatjes moeten schrappen en veel meer moeten gaan bewegen, maar kon ik dat opbrengen? Ik had al zo veel geprobeerd, mijn laatste troef was een half jaar afgebeuld worden door de personal trainer en ook onder diens leiding was ik niet afgevallen. Waarschijnlijk omdat ik dacht me best wat te kunnen permitteren, omdat ik toch zo veel sportte…

Terug naar die bewuste zaterdagmiddag 27 juli 2013. Ik lag dus lusteloos in bed te luieren, nog niet eens aangekleed. De kinderen speelden beneden en mijn schoonmoeder, die bij ons logeerde, zat in de tuin te lezen. Ik opende maar weer eens de site van Amivedi op mijn iPad. De pagina's liepen de hele tijd vast en chagrijnig opende ik de site een paar keer opnieuw om de gevonden huisdieren van de afgelopen dagen op te zoeken. Ik checkte daarbij niet alleen de regio Uden/Veghel, maar het hele land. Het was immers vakantietijd; Ivar zou zomaar een caravan ingegaan kunnen zijn, om er ergens in Friesland of Limburg of waar dan ook pas weer uitgesprongen te zijn. Ik had ook al een paar keer geïnformeerd naar vermelde dode zwart-witte katten en daarvan foto's ontvangen, maar gelukkig was het Ivar steeds niet.

Juist toen ik die zaterdag ongeduldig werd van het vastlopen en bedacht dat ik het later wel weer zou proberen, verscheen het beeld weer en kwam een foto uit de regio Den Bosch tevoorschijn. Een kat met zwarte neus en witte, in punten uitlopende wangen keek me vanuit mijn iPad aan. Warempel… Mijn hart ging in de derde versnelling. Ik sprong uit bed en rende naar beneden om de foto aan mijn schoonmoeder te laten zien. Ik pakte er een gekopieerde flyer bij om de tekening op de kop te vergelijken. Het kon bijna niet missen! De achterpootjes stonden echter niet op de foto, en de sokjes aan de voorpoten leken wat langer te zijn, maar dat was niet helemaal goed te beoordelen. Ook stond vermeld dat het om een poes ging. Maar ja, die kop leek sprekend, het kon bijna niet missen. Ik belde de contactpersoon van Amivedi, die me het telefoonnummer doorgaf van de mensen die de melding gedaan hadden. Om een lang verhaal iets korter te maken: zo'n anderhalf uur nadat ik de foto op de site gezien had, stapte ik bij die mensen in Den Bosch het huis binnen en zag daar Ivar op de keukentafel zitten. Broodmager, maar levend en wel.

Waarom vertel ik dit verhaal hier, in dit blog dat vooral over afvallen en leefstijl zou gaan? Wel, omdat het gewoon een superleuk verhaal is dat ik graag keer op keer vertel, maar vooral ook omdat ik geloof dat het bij mij voor een omslag gezorgd heeft.

De euforie die ik voelde toen ik na die pakweg anderhalf uur van snijdende hoop onze kater terugvond, was enorm. Nooit eerder in mijn leven voelde ik zo'n intense en positieve emotie. Nou nou, zullen veel mensen zeggen, en de geboorte van je kinderen dan, om maar eens wat te noemen? Dat waren inderdaad ook heel heftige gebeurtenissen die met grote blijdschap gepaard gingen, maar daarbij voelde ik meteen ook zorgen. Toen de navelstreng van mijn oudste werd doorgeknipt zei ik: ja ja, daar begint het al, het grote loslaten… Bij het terugvinden van Ivar was er alleen maar pure vreugde en opluchting zonder reserves.

Ik denk dat de overvloed aan gelukshormonen van dat moment de trigger is geweest die ergens in mijn systeem die beroemde "knop" heeft doen omgaan. Dát was de aanzet, daarmee werd het zaadje geplant dat vervolgens half augustus door Thiery "Hotel Mama" Thielemans van water werd voorzien. Hoe dat precies zit, vertel ik in mijn volgende blog.

Boeken

Wannawears

Go to top