Hotel Mama winkelmandje

De winkelwagen is leeg

Maandag, ik ga beginnen!

Het is maandag 22 augustus 2011. En ja, ik 'ga beginnen'. Ik ben 43 en al sinds pakweg mijn 13e bezig met mijn gewicht. En voor die tijd, als klein meisje, keek ik al met argusogen naar de gestalten van kinderen in de klas. Ik vond dik heel erg. Heel erg lelijk vooral. Toen ik 16 was, ben ik door het volgen van een gekopieerd dieetje afgevallen van 64 naar 54 kg. Dat is de enige keer dat er substantieel iets af is gegaan.

Waar hebben we het over? Dat zullen wellicht veel mensen denken als ze bovengenoemde gewichten zien staan. Nou... ik ben ongeveer 1.62 m kort, en dan is 54 kg niet zo heel weinig. Maar... inmiddels ben ik dus ruimschoots in de 40. Saillant detail: ik ben opgeleid tot voedingskundige/diëtist en heb ook nog een opleiding psychosociale therapie gedaan. Ik heb jarenlang een zelfstandige praktijk als diëtist gehad. Ik heb inmiddels ook twee kinderen gekregen en heb periodes gekend van zeer weinig bewegen en behoorlijk snoepen, zwanger worden en dus stoppen met roken… En zo kwamen er steeds kilo's bij en ging er maar heel af en toe ook wat af. Vanmorgen ben ik op de weegschaal gaan staan. Dat was echt járen geleden. Dat wil zeggen, dat ik naar de cijfers durfde kijken. Ik geef zo nu en dan bloed en moest me daar een aantal keren wegen, maar dan zorgde ik er wel voor dat ik mijn blik afwendde en dat de assistente het getal niet hardop noemde. Een keer zag ik per ongeluk op het computerscherm wat ze had ingevuld: 82 kg. Omdat ik een poosje als een soort postbode gewerkt heb, vanwege de beweging-met-stok-achter-de-deur, ging er vrij makkelijk een paar kilo af. Maar zodra ik het met ander werk drukker kreeg moest ik het post lopen laten vallen, want financieel leverde het bijzonder weinig op. Maar ik miste het lopen wel. Zomaar uit mezelf een stuk gaan lopen, of naar de sportschool waarvoor ik braaf mijn lidmaatschap betaal maar waar ik nooit kom, dat is blijkbaar heel erg moeilijk voor mij. Enfin, voor ik te veel uitweid: de maat is vol. Ik heb mezelf op facebook op een foto gezien en schrok daar weer enorm van. Wát een ma Flodder, wát een postuur... Ik heb me weer eens gerealiseerd dat ik er in mijn eigen hoofd zo heel anders uitzie dan in werkelijkheid. En ik wil het niet meer.

Dit schreef ik dus ruim twee jaar geleden. En vele keren daarvoor. Nu is het oktober 2013 en heb ik eindelijk het vertrouwen dat het nu echt gaat lukken. Sterker nog, het ís aan het lukken. Ik ben sinds eind augustus namelijk al 13 kg afgevallen. Over hoe dat zo gekomen is, hoe het afvallen mij vergaat en wat er verder zoal speelt in mijn leven - want alles heeft met alles te maken - wil ik dit blog met jullie delen. Niet omdat ik zo enorm graag over mezelf wil schrijven, maar omdat ik hoop dat anderen iets aan mijn bespiegelingen en hoofdbrekens over en ervaringen met de worsteling die leefstijl heet kunnen hebben.

Tot snel blogs! Ylse.

Proefverlof

 

Geachte leden van de Raad van Strafrechtstoepassing,

Ik wil proefverlof. Persoonlijk zie ik geen enkele reden waarom dat afgewezen zou worden. Ik veroorzaak heus geen maatschappelijke onrust, al is een verstoring van de openbare orde, met name in de buurten waar banketbakkers gevestigd zijn, een reële optie. En wat betreft de veiligheid zit het ook wel goed. Wat rondvliegende brokstukken van een zeker apparaat met wijzers dat mij meedogenloos op mijn gebrek aan zelfbeheersing bij voedselinname attendeert, ach, die zijn voor omstanders toch makkelijk te ontwijken?

Overigens is mijn straf volkomen onterecht, ik ben namelijk onschuldig. Nou ja, enig snaaigedrag is mij niet vreemd, maar levenslang op dieet, kom op? Van een eerlijk proces was ook al geen sprake. Ik zweer dat er geknoeid is met de wijzers van die weegschaal. Kan ik het helpen dat ik zware botten en een tergend traag metabolisme heb? Ik ben gewoon erfelijk belast.

Sporten, zegt u? Dat is vanwege mijn athletica fobia, echt geen optie. U hoort het goed: angst voor sportscholen. Als ik er eentje zie breekt het zweet me al uit, nog voordat ik een voet op de loopband heb gezet.

Dus bevrijdt u me alstublieft van dit ellendige dieet, al is het maar tijdelijk, tot na Sinterklaas. Dan kom ik een paar kilootjes aan, nou en? Interesseert me geen pepernoot. Geef me proefverlof, verlof om te proeven. De vrijheid om mijn smaakpapillen te verwennen, warme chocolademelk met slagroom over mijn tong te voelen glijden, de paprikachips tussen mijn kiezen te horen knisperen.

Hoe bedoelt u ‘veel calorieën’? Calorieën zijn toch die beestjes die ‘s nachts je kleding kleiner maken?

Boeken

Wannawears

Go to top