Hotel Mama winkelmandje

De winkelwagen is leeg

Trek

Voor het eerst in lange tijd voel ik opeens echte trek. Het is nog geen elf uur in de ochtend, dus dat komt slecht uit. Vanochtend heb ik mijn dagelijks Cambridge-reepje al vroeg gegeten, misschien dat het daardoor komt. Normaal gebruik ik dat tussen 9.00 en 9.30 uur en kan er dan uren op teren. En ach ja, ik sta op het punt ongesteld te worden, dat zal ook wel meespelen. Ik los het op door twee puntjes La vache qui rit light te eten. Herstel: één puntje, want ik deel met de katten. Die zijn namelijk erg zielig, want ze mogen niet meer naar buiten. Bij ons op de hoek is een tot duivenhok omgebouwde kippenren en onze kater Ivar denkt dat het de kattensnackbar is.

Een tijd terug ging hij daar vier dagen achter elkaar een lekkere duif ophalen, om die vervolgens op de grote veren na helemaal op te eten. Na wat speurwerk vonden we uit waar hij die vandaan haalde en bleek de duivenhouder in kwestie al te weten dat onze kat daar kwam roven. We hebben Ivar een tijdje binnengehouden, maar dat was geen doen. Vervolgens hebben we hem alleen onder toezicht buiten gelaten; een van ons hield de wacht op de stoep ter hoogte van de duivenkooi, met een supersoaker in de aanslag om Ivar te verjagen zodra hij zich bij het hok zou vertonen. Het is één keer gebeurd dat mijn man hem daar aantrof, en verder hebben we hem daar niet gezien. Van lieverlee werden we soepeler en lieten hem weer langer en zonder steeds te checken naar buiten. Hij kwam niet meer met een duif thuis, dus voorzichtig aan begon ik te geloven dat het probleem er niet meer was. Helaas, niets was minder waar. Vorige week stond de buurman op de stoep met de mededeling dat Ivar nog steeds kwam. Hij kon het hok na enige aanpassing niet meer in, maar hij klom er wel bovenop en maakte zo de duiven toch bang. De buurman eiste dat wij hem voortaan "gewoon" binnenhouden, onder dreiging van "andere maatregelen". Dat hebben we nu al een week gedaan en het is erg. Ivar zit de hele dag voor het raam, verlangend naar buiten te staren. Zo ook Reza, want hoewel zij de tuin niet uit gaat, moet zij uit solidariteit ook binnen blijven.

Wij hebben met Ivar al het nodige meegemaakt. Ruim een jaar geleden namen wij hem en poesje Reza op uit het asiel. Al snel waren we aan elkaar verknocht en hoorden de katjes echt bij ons gezin. Afgelopen zomer - de zaterdag voordat wij drie weken op vakantie zouden gaan - kwam Ivar niet meer thuis, terwijl hij normaal gesproken nooit langer dan hooguit een uurtje weg bleef. De auto stond ingepakt klaar, maar wij twijfelden hevig. Weggaan terwijl Ivar misschien wel ergens in een schuur of huis opgesloten zat? We hebben uren gezocht, postertjes gemaakt en op strategische plekken aangeplakt en we overwogen een paar dagen later pas te vertrekken. Na veel wikken en wegen zijn we die zondag uiteindelijk toch vertrokken. Familie en vrienden zouden doorgaan met zoeken, de zoon van een vriendin was eerder al ingehuurd om dagelijks - bij wijze van vakantiebaantje - een aantal uren met onze katten door te brengen en mocht Ivar zich weer melden, dan zou hij in elk geval niet lang voor een gesloten deur hoeven zitten.

Het werd toch nog een best leuke vakantie, maar er hing wat mij betrof wel een schaduw over. Bij elk sms'je had ik weer hoop; zou Ivar thuisgekomen zijn? Helaas bleef hij weg. Op een nacht in Kroatië schoot mij opeens het bestaan van Amivedi te binnen. Deze stichting biedt hulp bij het terugvinden van vermiste dieren. Jaren geleden had ik wel eens gebeld toen ik een kat kwijt was, maar dat was voor het internettijdperk. Ik googlede en vond direct een prachtige website, met daarop onder andere honderden, soms spectaculaire kattenterugvindverhalen. Daar laafde ik me urenlang aan en mijn hoop groeide. Ik plaatste zelf natuurlijk ook een oproep met foto op de site en besloot: als we weer thuis zijn, gaan we er helemaal voor. Ik geef de moed niet op!

Aldus geschiedde. Ik liet flyers kopiëren, hing meer posters op, schakelde drie helderzienden in ("hij leeft nog, en hij zit vlákbij in de buurt!") en we zochten elke avond laat en 's nachts, als het op straat stil geworden was.

Toen hij precies vier weken weg was, lag ik 's middags lusteloos op bed. Moe van het nachtelijke zoeken, de spanningen en zorgen om onze lieve kater, ons poesje dat hem overduidelijk ook zo miste en ook weer dit: dat vadsige lijf en mijn kennelijke onmacht daar iets aan te doen. De vakantie was confronterend geweest. De reis ging via twee zwempretparken en spa's en vervolgens het strand, en ik hulde me dus af en toe toch in badkleding. Ik had daarbij meer glimpen van mezelf opgevangen dan me lief was. Thuis zijn in de badkamerspiegel alleen mijn hoofd en schouders te zien, maar in de diverse hotelkamers en appartementen waar we hadden verbleven, waren de spiegels veel groter. Ik vond dat ik echt niet veel gegeten had, en toch zaten mijn al zo wijde broeken weer strakker. Moest ik dan toch die wijntjes helemaal laten staan? Want ja, toegegeven, in de zomertijd gaan er gemiddeld toch wel twee tot drie per dag naar binnen, en natuurlijk wel eens een chipje of een ijsje.

Als we uitgaan van 600 "onnodige" calorieën per dag (en daar zit je zo aan), en de wetenschap dat een kilo vet zo'n 9.000 calorieën vertegenwoordigt, dan is gemakkelijk uit te rekenen hoe veel dagen er nodig zijn om een kilo aan te komen: dat zijn er vijftien. Tsja, daar kon ik niet omheen. Maar ik voelde me helemaal vastgelopen. Ik zou alle extraatjes moeten schrappen en veel meer moeten gaan bewegen, maar kon ik dat opbrengen? Ik had al zo veel geprobeerd, mijn laatste troef was een half jaar afgebeuld worden door de personal trainer en ook onder diens leiding was ik niet afgevallen. Waarschijnlijk omdat ik dacht me best wat te kunnen permitteren, omdat ik toch zo veel sportte…

Terug naar die bewuste zaterdagmiddag 27 juli 2013. Ik lag dus lusteloos in bed te luieren, nog niet eens aangekleed. De kinderen speelden beneden en mijn schoonmoeder, die bij ons logeerde, zat in de tuin te lezen. Ik opende maar weer eens de site van Amivedi op mijn iPad. De pagina's liepen de hele tijd vast en chagrijnig opende ik de site een paar keer opnieuw om de gevonden huisdieren van de afgelopen dagen op te zoeken. Ik checkte daarbij niet alleen de regio Uden/Veghel, maar het hele land. Het was immers vakantietijd; Ivar zou zomaar een caravan ingegaan kunnen zijn, om er ergens in Friesland of Limburg of waar dan ook pas weer uitgesprongen te zijn. Ik had ook al een paar keer geïnformeerd naar vermelde dode zwart-witte katten en daarvan foto's ontvangen, maar gelukkig was het Ivar steeds niet.

Juist toen ik die zaterdag ongeduldig werd van het vastlopen en bedacht dat ik het later wel weer zou proberen, verscheen het beeld weer en kwam een foto uit de regio Den Bosch tevoorschijn. Een kat met zwarte neus en witte, in punten uitlopende wangen keek me vanuit mijn iPad aan. Warempel… Mijn hart ging in de derde versnelling. Ik sprong uit bed en rende naar beneden om de foto aan mijn schoonmoeder te laten zien. Ik pakte er een gekopieerde flyer bij om de tekening op de kop te vergelijken. Het kon bijna niet missen! De achterpootjes stonden echter niet op de foto, en de sokjes aan de voorpoten leken wat langer te zijn, maar dat was niet helemaal goed te beoordelen. Ook stond vermeld dat het om een poes ging. Maar ja, die kop leek sprekend, het kon bijna niet missen. Ik belde de contactpersoon van Amivedi, die me het telefoonnummer doorgaf van de mensen die de melding gedaan hadden. Om een lang verhaal iets korter te maken: zo'n anderhalf uur nadat ik de foto op de site gezien had, stapte ik bij die mensen in Den Bosch het huis binnen en zag daar Ivar op de keukentafel zitten. Broodmager, maar levend en wel.

Waarom vertel ik dit verhaal hier, in dit blog dat vooral over afvallen en leefstijl zou gaan? Wel, omdat het gewoon een superleuk verhaal is dat ik graag keer op keer vertel, maar vooral ook omdat ik geloof dat het bij mij voor een omslag gezorgd heeft.

De euforie die ik voelde toen ik na die pakweg anderhalf uur van snijdende hoop onze kater terugvond, was enorm. Nooit eerder in mijn leven voelde ik zo'n intense en positieve emotie. Nou nou, zullen veel mensen zeggen, en de geboorte van je kinderen dan, om maar eens wat te noemen? Dat waren inderdaad ook heel heftige gebeurtenissen die met grote blijdschap gepaard gingen, maar daarbij voelde ik meteen ook zorgen. Toen de navelstreng van mijn oudste werd doorgeknipt zei ik: ja ja, daar begint het al, het grote loslaten… Bij het terugvinden van Ivar was er alleen maar pure vreugde en opluchting zonder reserves.

Ik denk dat de overvloed aan gelukshormonen van dat moment de trigger is geweest die ergens in mijn systeem die beroemde "knop" heeft doen omgaan. Dát was de aanzet, daarmee werd het zaadje geplant dat vervolgens half augustus door Thiery "Hotel Mama" Thielemans van water werd voorzien. Hoe dat precies zit, vertel ik in mijn volgende blog.

Maandag, ik ga beginnen!

Het is maandag 22 augustus 2011. En ja, ik 'ga beginnen'. Ik ben 43 en al sinds pakweg mijn 13e bezig met mijn gewicht. En voor die tijd, als klein meisje, keek ik al met argusogen naar de gestalten van kinderen in de klas. Ik vond dik heel erg. Heel erg lelijk vooral. Toen ik 16 was, ben ik door het volgen van een gekopieerd dieetje afgevallen van 64 naar 54 kg. Dat is de enige keer dat er substantieel iets af is gegaan.

Waar hebben we het over? Dat zullen wellicht veel mensen denken als ze bovengenoemde gewichten zien staan. Nou... ik ben ongeveer 1.62 m kort, en dan is 54 kg niet zo heel weinig. Maar... inmiddels ben ik dus ruimschoots in de 40. Saillant detail: ik ben opgeleid tot voedingskundige/diëtist en heb ook nog een opleiding psychosociale therapie gedaan. Ik heb jarenlang een zelfstandige praktijk als diëtist gehad. Ik heb inmiddels ook twee kinderen gekregen en heb periodes gekend van zeer weinig bewegen en behoorlijk snoepen, zwanger worden en dus stoppen met roken… En zo kwamen er steeds kilo's bij en ging er maar heel af en toe ook wat af. Vanmorgen ben ik op de weegschaal gaan staan. Dat was echt járen geleden. Dat wil zeggen, dat ik naar de cijfers durfde kijken. Ik geef zo nu en dan bloed en moest me daar een aantal keren wegen, maar dan zorgde ik er wel voor dat ik mijn blik afwendde en dat de assistente het getal niet hardop noemde. Een keer zag ik per ongeluk op het computerscherm wat ze had ingevuld: 82 kg. Omdat ik een poosje als een soort postbode gewerkt heb, vanwege de beweging-met-stok-achter-de-deur, ging er vrij makkelijk een paar kilo af. Maar zodra ik het met ander werk drukker kreeg moest ik het post lopen laten vallen, want financieel leverde het bijzonder weinig op. Maar ik miste het lopen wel. Zomaar uit mezelf een stuk gaan lopen, of naar de sportschool waarvoor ik braaf mijn lidmaatschap betaal maar waar ik nooit kom, dat is blijkbaar heel erg moeilijk voor mij. Enfin, voor ik te veel uitweid: de maat is vol. Ik heb mezelf op facebook op een foto gezien en schrok daar weer enorm van. Wát een ma Flodder, wát een postuur... Ik heb me weer eens gerealiseerd dat ik er in mijn eigen hoofd zo heel anders uitzie dan in werkelijkheid. En ik wil het niet meer.

Dit schreef ik dus ruim twee jaar geleden. En vele keren daarvoor. Nu is het oktober 2013 en heb ik eindelijk het vertrouwen dat het nu echt gaat lukken. Sterker nog, het ís aan het lukken. Ik ben sinds eind augustus namelijk al 13 kg afgevallen. Over hoe dat zo gekomen is, hoe het afvallen mij vergaat en wat er verder zoal speelt in mijn leven - want alles heeft met alles te maken - wil ik dit blog met jullie delen. Niet omdat ik zo enorm graag over mezelf wil schrijven, maar omdat ik hoop dat anderen iets aan mijn bespiegelingen en hoofdbrekens over en ervaringen met de worsteling die leefstijl heet kunnen hebben.

Tot snel blogs! Ylse.

Everybody is Beautiful

Er moet mij even iets van het hart hoor...

Gewoon even wat delen met jullie, praktijkervaringen, zeg maar.
Heel vaak krijg ik vrouwen in mijn praktijk die er van overtuigd zijn dat ze "abnormaal" zijn omdat ze niet voldoen aan het zogenaamde " ideaalbeeld" van de media en het grootste gedeelte van de mannen,  namelijk dat ze geen maat 36/38 hebben.....
Tegen deze prachtige vrouwen zou ik willen zeggen; "Lieverds jullie zijn hartstikke normaal en prachtig!"

Laat je niet gek maken door de media! Ik heb vroeger een boetiek gehad en geloof mij, de meest verkochte maat is toch echt maat 42/44. Die waren als eerste weg uit een matenserie en de kleine ieniemienie-maatjes bleven hangen voor de uitverkoop....

Laat je ook niet gek maken door tabellen zoals BMI etc. Kijk naar de spiegel en kijk ook naar je bouw.
En wees lief voor jezelf, please!
Praat tegen jezelf zoals je tegen je liefste vriendin zou praten.

Onlangs kreeg ik een echt beeldschone jonge vrouw in de praktijk, huilend.
Haar vriend had haar een vies vet varken genoemd....
Meteen had ze niets meer gegeten. Let wel, ze was 1.75 en woog rond de 80 kilo.
De voedingsbodem voor een eetstoornis was gelegd.

We zijn aan haar zelfvertrouwen gaan werken en we hebben wat gedaan aan haar eetpatroon. Ze is wat meer gaan bewegen et voilà ze blaakt nu van zelfvertrouwen! Haar vriendje heeft ze uiteraard een zwieper gegeven. Hij lag toch alleen maar op de bank TV  te kijken en te blowen. Ze is en passant een kilootje of tien aan gewicht verloren en voelt zich nu on top of the world!

Vanaf dag 1 heb ik haar verteld dat ze NU ook al mooi was, dat mooi zijn niet persé gerelateerd is aan een bepaald gewicht!
Schoonheid zit namelijk IN jezelf. Tussen je oren! Zelfvertrouwen is aantrekkelijk, een gemeende glimlach is aantrekkelijk en gezondheid is aantrekkelijk.
En natuurlijk is het heerlijk als we goed in ons vel zitten. Soms ook is afvallen een pure noodzaak...

Een vriendin van mij kwam naar mijn praktijk en bleek 142 kilo te wegen. Dat is natuurlijk niet goed, zeker niet als je  68 jaar bent.
Uiteraard kijken we dan ook naar de achterliggende problemen en we gaan we er vanaf dag één volop tegenaan. Eerst gaan we dan maar "even " onder de 100 kilo zien te komen, en vervolgens richting de 80.

Wat mijzelf betreft; ik heb mijn lichaam, mijn metabolisme volkomen geruïneerd door het lijnen wat ik vanaf mijn, pakweg 25 e jaar heb gedaan.
Vreselijk gewoon, wat heb ik mij gek laten maken zeg.
Vanaf mijn 23e tot mijn 33 heb ik in de zogenaamde " jetset" geleefd, en geloof mij, de druk is daar erg groot, om maar aan de "norm" te voldoen.
Noem een dieet of een pil en ik heb het gedaan of geslikt, achteraf volkomen krankzinnig.

Maar alles gaat zoals het moet gaan. Door dit alles ben ik mij gaan verdiepen in gezonde voeding. Cambridge kwam op mijn pad en ik ging mezelf verdiepen in psychologie, NLP, EFT en andere therapieën. Ik heb er een hele mooie mix van mogen maken.

Mijn eindconclusie voor jou is dan ook:
Kijk in de spiegel en hou van jezelf zoals je nu bent. Laat je niet gek maken! Is er iets waar je aan wilt werken zodat je je nóg beter gaat voelen, met de juiste voeding en beweging? Perfect! Ik help je! Met hart en ziel en zoveel als ik kan.
Maar je bent NU ook al prachtig. Vergeet dat niet en nooit.

Laat het niet toe dat een ander zijn of haar negatieve zelfbeeld op jou projecteert en reflecteert!
Koester je lichaam, adoreer het. Het is de enige plek waar jij, je ziel, in kan wonen.
Geef je lichaam de juiste voeding en voel.
Voel je lichaam als je iets gegeten of gedronken hebt. Luister goed. Is je lichaam blij of juist niet?
Maak contact met je lichaam en laat lichaam en geest weer één worden.
Met iedere hap of slok werk je vóór of tégen je gezondheid. Waar kies jij voor?

Oké lieverds, ik ga heerlijk genieten van mijn Green Juice (komkommer, bleekselderij, appel, mint en gember). Daarbij ga ik heel stil luisteren naar mijn goddelijke lichaam dat zegt; "Hhmmmmmmmm dank je Luusje, dit was precies wat ik nodig had om de dag te beginnen".
Daarna laat ik mij zakken in een geurend bad met heerlijke olie en ga ik luisteren naar een geleide meditatie met als onderwerp "Je bent goed, je bent goed genoeg".

Zou dat een mooie affirmatie zijn voor vandaag?
Zeggen tegen jezelf ; " je bent prachtig, je bent goed genoeg"? Probeer het eens en zie wat het je oplevert!

Ik wens iedereen, een mooie, gezonde en liefdevolle dag.....
Dikke knuffel en heel veel liefs van Luusje XXX

Proefverlof

 

Geachte leden van de Raad van Strafrechtstoepassing,

Ik wil proefverlof. Persoonlijk zie ik geen enkele reden waarom dat afgewezen zou worden. Ik veroorzaak heus geen maatschappelijke onrust, al is een verstoring van de openbare orde, met name in de buurten waar banketbakkers gevestigd zijn, een reële optie. En wat betreft de veiligheid zit het ook wel goed. Wat rondvliegende brokstukken van een zeker apparaat met wijzers dat mij meedogenloos op mijn gebrek aan zelfbeheersing bij voedselinname attendeert, ach, die zijn voor omstanders toch makkelijk te ontwijken?

Overigens is mijn straf volkomen onterecht, ik ben namelijk onschuldig. Nou ja, enig snaaigedrag is mij niet vreemd, maar levenslang op dieet, kom op? Van een eerlijk proces was ook al geen sprake. Ik zweer dat er geknoeid is met de wijzers van die weegschaal. Kan ik het helpen dat ik zware botten en een tergend traag metabolisme heb? Ik ben gewoon erfelijk belast.

Sporten, zegt u? Dat is vanwege mijn athletica fobia, echt geen optie. U hoort het goed: angst voor sportscholen. Als ik er eentje zie breekt het zweet me al uit, nog voordat ik een voet op de loopband heb gezet.

Dus bevrijdt u me alstublieft van dit ellendige dieet, al is het maar tijdelijk, tot na Sinterklaas. Dan kom ik een paar kilootjes aan, nou en? Interesseert me geen pepernoot. Geef me proefverlof, verlof om te proeven. De vrijheid om mijn smaakpapillen te verwennen, warme chocolademelk met slagroom over mijn tong te voelen glijden, de paprikachips tussen mijn kiezen te horen knisperen.

Hoe bedoelt u ‘veel calorieën’? Calorieën zijn toch die beestjes die ‘s nachts je kleding kleiner maken?

Boeken

Wannawears

Go to top