Hotel Mama winkelmandje

De winkelwagen is leeg

Onze Bloggers

  • Thiery Thielemans
  • Greet Slikker
  • Rachelle Verhage
  • Leon Bakermans
  • Lucia Boer
  • Loes Wallet
  • Iris Berselli
  • Helen Muller
  • Angelique van Marle
  • George Hahn
  • Ria Schopman
  • Vanessa Bos-Steijn
  • Ylse van Lanen

Een zware zwangerschap

Moeder zijn is het mooiste dat me ooit is overkomen. En ik mocht het ook nog eens twee keer meemaken!
Mijn zwangerschappen zijn zwaar geweest, de tweede zwaarder dan de eerste. Ik bleek bij mijn tweede zwangerschap zwanger te zijn van een tweeling, ik kwam daar alleen pas achter nadat een van de twee mijn lichaam al had verlaten. Dat was erg pijnlijk, ook voor mijn oudste meisje. We stonden er samen voor, met mijn ouders die ons overal doorheen hielpen. De vader van de meisjes was er niet, op geen enkele manier, waardoor ik geforceerd was om vaak beroep te doen om mijn vader en moeder.

Ze zijn niet jong meer, nu 75 en 67, destijds 3 jaar jonger en al 47 jaar getrouwd. Vanwege het feit dat ik een paar keer veel bloed had verloren en tegen de bekkeninstabiliteit aan zat, mocht ik bijna niets meer doen. Ik mocht niet schoonmaken, niet tillen, mijn dochter niet naar school brengen of ophalen en ik mocht geen boodschappen doen. Als ik een keer naar buiten kon was het in een rolstoel. Zes maanden lang heb ik op de bank gezeten terwijl de muren en de angst om mijn andere kindje ook te verliezen elke dag meer en meer op me afkwamen. Wat een verdriet heb ik gevoeld in die tijd, ook omdat ik me schuldig voelde tegenover mijn ouders die alle taken zonder klagen van me overnamen, en die van de vader van mijn kinderen.

Hoe betaal je ze dat ooit terug? Hoe maak je het goed dat ze nu nog steeds lichamelijk pijnen hebben vanwege die tijd? Ik probeerde wel zoveel mogelijk zelf te doen, maar dat bleef echt beperkt tot het aankleden van mezelf en af en toe een rondje in het huis. Zodra ik meer deed kreeg ik pijn, in mijn buik, rug, heupen, liezen en benen. Het verdriet in mijn dochters ogen en de tranen zie ze heeft gelaten toen ze hoorde dat we niet wisten of de kleine het in mijn buik zou redden, vergeet ik nooit meer. We hebben gehuild tot onze tranen op waren en zo vielen we in slaap.

Deze meid, op dat moment bijna 8 jaar, heeft me emotioneel overal door heen getrokken. Zo sterk, niet voor te stellen. Op 19 juli 2011 was ik uitgerekend maar er werd besloten om me in te leiden omdat ik het niet meer vol hield. Dit zou op 12 juli gebeuren, eindelijk uitzicht op het einde. Ik ging lezen en rondvragen over dat inleiden en werd weer bang. Maar ik bleef sterk en de avond van 11 juli ging ik, na As the World Turns, even op bed liggen.

Toen ik eenmaal lag vroeg ik hardop of mijn 'lijden' alsjeblieft kon worden gestopt die avond en of ze alsjeblieft op dat moment mocht komen. Dit bericht ging het universum in en werd direct gehoord. Een minuut later braken mijn vliezen... Mijn ouders en oudste dochter waren bij me, de taxi werd gebeld en we werden naar het ziekenhuis gereden. Mijn moeder bleef bij de bevalling, ze was supersterk en trok me ook hier doorheen.

Twee uur later werd mijn hemelse bloem geboren, helemaal gezond en hartstikke mooi! Wat een verlossing!
Ze is nu alweer 2 jaar, kan praten als een kind van 4 en is hartstikke gek op haar grote zus! Samen staan we sterk, wij, de drie musketiers!

Laatst aangepast op maandag, 04 november 2013 20:04

1 Reactie

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Gerelateerde items (op tag)

Boeken

Wannawears

Go to top