Hotel Mama winkelmandje

De winkelwagen is leeg

Onze Bloggers

  • Thiery Thielemans
  • Greet Slikker
  • Rachelle Verhage
  • Leon Bakermans
  • Lucia Boer
  • Loes Wallet
  • Iris Berselli
  • Helen Muller
  • Angelique van Marle
  • George Hahn
  • Ria Schopman
  • Vanessa Bos-Steijn
  • Ylse van Lanen

Zondag 11 mei is het Moederdag en hoewel ik totaal niets heb met dagen als Valentijnsdag en Halloween, heb ik dat met Moederdag zeker wel. Al ver voordat ik zelf moeder werd, was deze dag al speciaal voor mij. Waarom?

Omdat ik natuurlijk de liefste moeder van de wereld heb! Ik knutselde, leerde versjes uit mijn hoofd en voelde de kriebels in mijn buik in aanloop naar de zondag waarop ik mijn moeder extra verwennen mocht en haar steevast met tranen van ontroering van al het liefs in bed zag zitten. Toen ik zelf moeder werd, veranderde Moederdag voor mij enigszins. Ik was niet langer degene die enkel verwennen mocht. Ik was daarnaast ook degene die met tranen in mijn ogen naar de versjes mocht luisteren in bed en trots de hele dag met een door de diva's zelf geknutselde rietjesketting of armband rond mocht lopen. Wat een feest dat Moederdag!

Bijna is het weer zover. Bijna is het weer Moederdag en oh, wat verheug ik me erop. In een tijd waarin vluchtige berichten via social media en whatsapp de overhand hebben, geniet ik als moeder nog steeds het meest van de oprechte aandacht van en aan de mensen die me zo lief zijn. De trotse gezichtjes van de diva's op de rand van ons bed. De met gevoel ingestudeerde versjes en liedjes die de tranen van geluk steeds weer over mijn wangen laten stromen. Het met liefdevolle aandacht uitgezochte kaartje met een recht-uit-het hart geschreven boodschap. Ik word daar zó gelukkig van.

Wenskaartenbedrijf Hallmark bedacht onlangs een interactieve wenskaart met daarin een verborgen camera om te laten zien hoe moeders reageren als ze een kaart vol lieve woorden van hun kinderen krijgen en lezen. Wat had ik graag een rol gespeeld als onwetende ontvanger van de Hidden Camera Card. Mijn spontane tranen van geluk zouden zeker niet hebben misstaan in de commercial die Hallmark uiteindelijk van de opgenomen beelden maakten:

 

 

 

Mooi hè om te zien wat een Hallmark wenskaart met moeders doet?! Moeders worden er gelukkig van!

Omdat ik ook jou en jouw moeder dit ultieme gevoel van geluk gun, heb ik een leuk aanbod voor je.
Wanneer je speciaal voor Moederdag (en dus uiterlijk op vrijdag 9 mei 2014) een persoonlijk gesigneerd exemplaar van mijn boek Hotel Mama bestelt via deze link, krijg jij van mij een unieke code waarmee jij via de kaartenshop van Hallmark helemaal gratis een èchte wenskaart kan maken en laten versturen.

Hotel Mama wenst alle moeders een onvergetelijke moederdag vol tranen van geluk!

Ben jij benieuwd naar de making of van bovenstaande commercial van Hallmark? Klik dan HIER
Het is erg leuk om te zien om te zien hoe de commercial tot stand is gekomen!

 

 

Thiery Thielemans

Organisatie: Hotel Mama
Beroep: Auteur | Ondernemer | Hoofdredacteur SnowRepublic.com
Specialisme: Moeder & Kind | Social Media Marketing & Communicatie
Website: www.hotelmama.nl | www.thierythielemans.nl
Thiery is CEO van Hotel Mama, haar Hotel Mama. Als moeder van 3 Diva's heeft ze een druk bestaan. Ze is ervaringsdeskundige op het gebied van opvoeden vanuit het hart. Daarnaast is Thiery auteur van het boek Hotel Mama, dat sinds 12 september 2013 in de winkels ligt en waarin Thiery op een openhartige manier en met veel humor alledaagse belevenissen beschrijft uit een normaal gezin dat bijzonder is. Hotel Mama is een feest der herkenning voor velen. Daarnaast is Thiery eigenaar van het blogplatform HotelMama.nl waar zij ouders, grootouders, leerkrachten en iedereen die iets met kinderen heeft, een podium geeft om hun verhalen uit de praktijk te delen met anderen. Hotel Mama is naast een boek en blogplatform ook een bedrijf en Hotel Mama is een geregistreerd merk van Thiery. In het voorjaar van 2014 verschijnt er een Hotel Mama Lifestyle productlijn op de markt in het verlengde van haar boeken.

Tekenen en kleuren is tegenwoordig helemaal 'hip, hot & trendy'. Ik was dan ook totaal niet verbaasd toen er kleurboeken voor volwassenen op de markt kwamen. Het zou een rustgevend effect veroorzaken waarbij wij ons als volwassenen weer even helemaal 'zen' zouden voelen. Het zou zelfs verslavend werken. Positief verslavend welteverstaan.... Dat wilde ik zelf wel eens ervaren en met mijn kleurboek, kleurpotloden en iets lekkers ging ik sceptisch maar ijverig aan de slag.

IMG 5411 

Frustratie

Wat een drama was het! Dat ik niet kon tekenen, wist ik. Maar dat ook het inkleuren van de meest mooie kleurplaten stress zou opleveren, was een hele nieuwe ontdekking voor me. In plaats van het totale 'zen-gevoel' werd ik overmand door een gevoel van algehele frustratie en onhandigheid.

'Mam, wat doe je' vroeg één van de diva's me.
'Ssssjjjjtttt, ik kleur!' was mijn korte antwoord daarop.

Ik geloof niet dat ik de diva's ooit eerder zo hard had horen lachen.

'Kleuren is voor kinderen mam. Niet voor mama's' was het antwoord dat ik lachend terug kreeg.

 

Mini-Picasso's

Ik legde mijn kleurpotloden weg en vertelde de diva's over de tijd waarin zij als peuter en kleuter geen stuk karton of papier onbenut lieten om vervolgens fanatiek verder te gaan met de muren en meubels in huis. Als ware mini-Picasso's maakten ze samen de mooiste artistieke kunstwerkjes op muren en voorwerpen die eerlijk gezegd eigenlijk al best mooi waren van zichzelf. En nee, hierbij maakten ze niet alleen gebruik van kleurpotloden, viltstiften en wasco krijtjes. In een onbewaakt ogenblik waren de ketchup, mosterd en mayonaise zó gepakt in het toenmalige Hotel Mama. Picasso zei eens dat in ieder kind een kunstenaar schuilde. Ik heb het aan den lijve mogen ondervinden met die diva's van ons. Ik ben wat in de weer geweest met sponsjes, schoonmaak- en schuurmiddelen in die tijd. Ik had er toen al alles voor over om de kinderlijke fantasie- en experimenteerdrift te stimuleren als basis voor de creativiteit en ontwikkeling van de diva's.


Histor Clean

Inmiddels zijn de jongste twee diva's in Hotel Mama alweer ruim negen en bijna twaalf jaar oud. Er wordt nog steeds getekend en gekleurd maar het kliederen en knoeien op muren en meubels hebben ze afgeleerd. Eigenlijk best jammer zeg ik nu omdat fabrikant Histor met een geweldig product is gekomen deze week*: de Histor Clean muurverf. Dit is een afwasbare matte muurverf die zowel in het wit als in vele vrolijke kleuren beschikbaar is. De muren zijn eenvoudig schoon te maken met een vochtige doek en de muurverf blijft zelfs haar matte uitstraling behouden na reiniging. Iets wat nogal uitzonderlijk is voor muurverf. Dat hadden ze in 'onze tijd' nog niet. Het had mij heel wat verwoede reinigingspogingen en schoonmaakmiddelen gescheeld!


Talenten

Maar weet je wat nou zo mooi is? De Histor Clean muurverf is natuurlijk niet alleen geschikt om de talenten van onze kinderen te ontdekken en aan te moedigen. Ook wij volwassenen en onze huisdieren beschikken over allerlei 'talenten'. Ja toch? Zo zijn wij erg goed in het produceren van kookspetters in de keuken en kunnen onze honden & katten heerlijk met hun natte staart of vieze pootjes tegen de geverfde muren op springen. Vaak zijn het net die vlekken die de muur nèt iets minder mooi maken na reiniging. Ook dan biedt de nieuwe Histor Clean muurverf uitkomst. Hoe handig is dat?!

 

Artistieke knoeikunst

En ook als je, net als ik, overweegt om je kinderen het artistieke knoeien en kliederen op muren weer aan te gaan leren, kan ik je Histor Clean van harte aanbevelen. Met deze bijzondere muurverf haal je het beste uit jezelf en je kinderen. Want zeg nou eens zelf, is het niet een heerlijk vooruitzicht om straks op een winterse dag samen met je kinderen de muren te voorzien van de allermooiste artistieke knoeikunst? Ik ben er van overtuigd dat je kinderen dit helemaal geweldig gaan vinden. Ik zeg dan ook: DOEN!

 

 FullSizeRender

 

Histor Clean muurverf bij de bouwmarkten

* De Histor Clean muurverf is sinds deze week te koop bij de Formido, Multimade, Hubo en Fixet bouwmarkten, vanaf € 17,50 per liter. Vanaf 24 november koop je de Histor Clean muurverf ook bij de Gamma bouwmarkten en later in het jaar volgen ook nog de bouwmarkten van Karwei en Praxis als verkooppunten.

 

Heb je een bedrijf en wil je een nieuw of bestaand product onder de aandacht brengen via HotelMama.nl? Neem dan contact op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Greet Slikker

Organisatie:      Margreet Slikker         
Beroep:         Auteur
Specialisme:     Oppastante - Thrillers schrijven
Website:        

 

Ik ben Margreet Slikker, auteur van de debuut thriller “Hemelsblauw” en geboren op 23-04-1960 in Anna Paulowna. Ik ben getrouwd met Mark en samen wonen we met onze zwarte labrador Rex in Schagen (Noord-Holland). Mijn link met kinderen is dat ik twee dagen per week op Anna (10 jaar) en Sophie (6 jaar) pas. Het zijn de kleinkinderen van de overleden broer en schoonzus van mijn mans zijde. Wij hebben zelf geen kinderen en zullen dus nooit het geluk van kleinkinderen voelen. Deze kans om op twee van die moppies te mogen passen is toch een beetje een droom die waarheid wordt. Mensen zeggen wel eens “jullie oma” als ze mij bedoelen. Dan liggen de meisjes helemaal in een deuk en roepen steevast: “dat is tante Greet!”. Laatst zeiden ze dat ze het helemaal niet erg zouden vinden als ik hun oma was. Lief toch! Hun opmerkingen af en toe zijn echt de moeite waard om op de site te zetten.

Een nieuwe start voor de site van Hotel Mama!! Helemaal super Thiery, gefeliciteerd! Ik ben er trots op dat ik daar onderdeel van uit mag maken met mijn verhaaltjes als oppastante en thrillerauteur. Mijn eerste stukje op de nieuwe site gaat over iets anders: een persoonlijke nieuwe start ….

12 september, de dag van de presentatie van het boek Hotel Mama, was voor mij in meerdere opzichten bijzonder. Ik zag Thiery voor het eerst ‘in levende lijve’ en verliet het spektakel met een gesigneerd exemplaar van haar boek Hotel Mama en het beeld op mijn netvlies van een gelukkig, hecht gezin.

Nog voor ik in Veghel aankwam kon mijn dag al niet meer stuk: ik zag na bijna 20 jaar mijn lieve broertje Siem weer. ‘Ruzie gemaakt?’ vroeg mijn collega auteur Ria. Het ligt iets genuanceerder Ria.

Ik ben de middelste van negen kinderen. In onze jeugd zijn er dingen met ons gebeurd die een kind niet zouden mogen overkomen. Ik kon hier op een gegeven moment niet meer mee omgaan en moest “scheiden” van mijn familie om te overleven. Van een geestelijk wrak heb ik mij de jaren daarna teruggevochten tot de vrouw die ik nu ben. Een paar jaar geleden kreeg ik het gevoel dat ik het contact met mijn jongere broers en zusje wel weer aan zou kunnen. Een eventuele afwijzing hield mij tegen.

Siem nodigde mij een paar maanden geleden op FaceBook uit om vrienden te worden en dat was het begin van dagelijks chatten en bellen en op de dag van de presentatie van Hotel Mama:  de ontmoeting. Een feest van herkenning, want ondanks het feit dat hij inmiddels 52 is, zie ik hem nog steeds als dat broertje van toen. Siem woont in de buurt van Roosendaal, een uur rijden van Veghel. Ik heb die dag de mooiste 500 km ronde van mijn leven gereden.

Een zwaar stukje voor een feestelijke opening van de nieuwe site? Misschien. Maar het is wel wat mij dagelijks bezighoudt: een nieuwe start …. waar ik blij van word en mijn leven een stuk rijker heeft gemaakt. Ik ben niet alleen vrouw, schoonzus en tante. Ik ben ook weer een zus.

Liefs,
Greet.

Lucia Boer

Organisatie: TOPLIFE!
Beroep: Therapeut | Healthcoach | lifecoach | Levenslust coach
Specialisme: (Super)Food | Afslanken | Lifecoaching
Website: www.yourpersonallifecoach.nl

Hallo lieve lezeressen en misschien ook wel stiekem, lezers van Hotel Mama. Tot mijn grote genoegen mag ik jullie van de redactie vanaf deze week van mijn drukke maar gezonde en leuke leven. Mijn naam is Lucia Boer en ik woon samen met lief en hond, heb een drukke en super gezellige praktijk aan huis. Zelf heb ik geen kinderen maar ik ben al zo'n jaar of dertig "stiefmoeder" van heel wat kinderen en met heel veel liefde. Ik ben Lifecoach, Levenslustcoach en Hypnotherapeut en werk daarnaast met NLP en EFT. Ook ben ik Food- en Healthcoach en dol op SUPERFOOD op een oergondische manier. Ik geef kookworkshops, schrijf recepten en ben bezig aan mijn eerste boek. Ik geef motivatie workshops en werk met energie.

Er moet mij even iets van het hart hoor...

Gewoon even wat delen met jullie, praktijkervaringen, zeg maar.
Heel vaak krijg ik vrouwen in mijn praktijk die er van overtuigd zijn dat ze "abnormaal" zijn omdat ze niet voldoen aan het zogenaamde " ideaalbeeld" van de media en het grootste gedeelte van de mannen,  namelijk dat ze geen maat 36/38 hebben.....
Tegen deze prachtige vrouwen zou ik willen zeggen; "Lieverds jullie zijn hartstikke normaal en prachtig!"

Laat je niet gek maken door de media! Ik heb vroeger een boetiek gehad en geloof mij, de meest verkochte maat is toch echt maat 42/44. Die waren als eerste weg uit een matenserie en de kleine ieniemienie-maatjes bleven hangen voor de uitverkoop....

Laat je ook niet gek maken door tabellen zoals BMI etc. Kijk naar de spiegel en kijk ook naar je bouw.
En wees lief voor jezelf, please!
Praat tegen jezelf zoals je tegen je liefste vriendin zou praten.

Onlangs kreeg ik een echt beeldschone jonge vrouw in de praktijk, huilend.
Haar vriend had haar een vies vet varken genoemd....
Meteen had ze niets meer gegeten. Let wel, ze was 1.75 en woog rond de 80 kilo.
De voedingsbodem voor een eetstoornis was gelegd.

We zijn aan haar zelfvertrouwen gaan werken en we hebben wat gedaan aan haar eetpatroon. Ze is wat meer gaan bewegen et voilà ze blaakt nu van zelfvertrouwen! Haar vriendje heeft ze uiteraard een zwieper gegeven. Hij lag toch alleen maar op de bank TV  te kijken en te blowen. Ze is en passant een kilootje of tien aan gewicht verloren en voelt zich nu on top of the world!

Vanaf dag 1 heb ik haar verteld dat ze NU ook al mooi was, dat mooi zijn niet persé gerelateerd is aan een bepaald gewicht!
Schoonheid zit namelijk IN jezelf. Tussen je oren! Zelfvertrouwen is aantrekkelijk, een gemeende glimlach is aantrekkelijk en gezondheid is aantrekkelijk.
En natuurlijk is het heerlijk als we goed in ons vel zitten. Soms ook is afvallen een pure noodzaak...

Een vriendin van mij kwam naar mijn praktijk en bleek 142 kilo te wegen. Dat is natuurlijk niet goed, zeker niet als je  68 jaar bent.
Uiteraard kijken we dan ook naar de achterliggende problemen en we gaan we er vanaf dag één volop tegenaan. Eerst gaan we dan maar "even " onder de 100 kilo zien te komen, en vervolgens richting de 80.

Wat mijzelf betreft; ik heb mijn lichaam, mijn metabolisme volkomen geruïneerd door het lijnen wat ik vanaf mijn, pakweg 25 e jaar heb gedaan.
Vreselijk gewoon, wat heb ik mij gek laten maken zeg.
Vanaf mijn 23e tot mijn 33 heb ik in de zogenaamde " jetset" geleefd, en geloof mij, de druk is daar erg groot, om maar aan de "norm" te voldoen.
Noem een dieet of een pil en ik heb het gedaan of geslikt, achteraf volkomen krankzinnig.

Maar alles gaat zoals het moet gaan. Door dit alles ben ik mij gaan verdiepen in gezonde voeding. Cambridge kwam op mijn pad en ik ging mezelf verdiepen in psychologie, NLP, EFT en andere therapieën. Ik heb er een hele mooie mix van mogen maken.

Mijn eindconclusie voor jou is dan ook:
Kijk in de spiegel en hou van jezelf zoals je nu bent. Laat je niet gek maken! Is er iets waar je aan wilt werken zodat je je nóg beter gaat voelen, met de juiste voeding en beweging? Perfect! Ik help je! Met hart en ziel en zoveel als ik kan.
Maar je bent NU ook al prachtig. Vergeet dat niet en nooit.

Laat het niet toe dat een ander zijn of haar negatieve zelfbeeld op jou projecteert en reflecteert!
Koester je lichaam, adoreer het. Het is de enige plek waar jij, je ziel, in kan wonen.
Geef je lichaam de juiste voeding en voel.
Voel je lichaam als je iets gegeten of gedronken hebt. Luister goed. Is je lichaam blij of juist niet?
Maak contact met je lichaam en laat lichaam en geest weer één worden.
Met iedere hap of slok werk je vóór of tégen je gezondheid. Waar kies jij voor?

Oké lieverds, ik ga heerlijk genieten van mijn Green Juice (komkommer, bleekselderij, appel, mint en gember). Daarbij ga ik heel stil luisteren naar mijn goddelijke lichaam dat zegt; "Hhmmmmmmmm dank je Luusje, dit was precies wat ik nodig had om de dag te beginnen".
Daarna laat ik mij zakken in een geurend bad met heerlijke olie en ga ik luisteren naar een geleide meditatie met als onderwerp "Je bent goed, je bent goed genoeg".

Zou dat een mooie affirmatie zijn voor vandaag?
Zeggen tegen jezelf ; " je bent prachtig, je bent goed genoeg"? Probeer het eens en zie wat het je oplevert!

Ik wens iedereen, een mooie, gezonde en liefdevolle dag.....
Dikke knuffel en heel veel liefs van Luusje XXX

Leon Bakermans

Organisatie:  nvt
Beroep:        Werkzaam in de zorg

Specialisme: Welzijn & gezondheidszorg
Website: 

Ik ben een man van 40 jaar oud, woonachtig in Valkenswaard. Ik ben vader van twee kinderen (jongens), die bij hun moeder wonen, daar ik gescheiden ben. Gelukkig zie ik de kinderen zeer regelmatig, al is dat wel anders geweest. Ik werk in de gezondheidszorg, en daarbij volg ik een HBO-studie psychologie. Ik vind het leuk om te schrijven. Ik ben gast schrijver bij Eindhoven Dichtbij en heb daarnaast nog een eigen blog. Verder ben ik regelmatig op Twitter en Facebook te vinden.

 

Pesten is niet alleen iets van deze tijd. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in mijn jeugd ook wel eens werd gepest. Mijn oren zijn iets groter dan gemiddeld, dus waren zij wel eens onderwerp van pesterijen. Niet dat ik eronder heb geleden, gelukkig niet. Het pesten is met de tijd mee veranderd. Nu wordt er gepest via het internet, het zogenaamde cyberpesten.

 

Wat verstaan we eigenlijk onder pesten? Iemand wordt gepest als hij of zij herhaaldelijk en gedurende langere periode wordt blootgesteld aan negatieve acties van één of meerdere personen, in een situatie waarin sprake is van machtsongelijkheid (Olweus, 1978). Als je kijkt naar het cyberpesten dan is deze definitie achterhaald. Omdat er bij cyberpesten gebruikt wordt gemaakt van het internet waar alles vaak voor langere tijd op blijft staan, is het dus niet nodig om acties keer op keer te herhalen. Eén post kan voldoende zijn om een hoop schade aan te richten. Ook de machtsongelijkheid doet er bij het cyberpesten veel minder toe. Wat eerst in de beslotenheid van een speelplaats gebeurde vind nu dus plaats op het World Wide Web.

 

Eén van de grote gevaren van het cyberpesten is het ontbreken van het non-verbale contact. De cyberpester krijgt geen feedback van zijn acties, waardoor hij of zij in veel gevallen geen enkel idee heeft van wat voor schade er wordt aangericht. Bij het traditionele pesten spelen omstanders vaak een grote rol. Ze kunnen meedoen aan het pesten, ze kunnen niets doen of ze kunnen het slachtoffer te hulp schieten. Bij het cyberpesten heb je geen directe omstanders, het slachtoffer staat alleen. Toch is het niet zo dat er bij het cyberpesten helemaal geen omstanders zijn. Het is wel veel moeilijker om als omstander te zien wat voor impact het pesten heeft, er is immers geen non-verbale feedback.

 

De gevolgen van cyberpesten kunnen groot zijn. Uit onderzoek blijkt dat slachtoffers van cyberpesten vele malen hoger scoren op de mate van depressiviteit, verwarring, angst, eenzaamheid, boosheid en verdriet. Ook hebben de gepeste vaak een lager zelfbeeld. Moge duidelijk zijn dat het zeer belangrijk is dat de jongeren leren om adequaat om te gaan met cyberpesten, zodat men er controle over kan krijgen.

 

Cyberpesten vraagt om een specifieke aanpak. Voor de jongeren is het belangrijk om te weten wat de do’s en dont’s zijn. Wees kritisch in wat je post, deel geen persoonlijke gegevens met  anderen (wachtwoorden, telefoonnummers ed). Het is van belang dat de jongeren inzien dat het ‘publiek’ groot is, waardoor het pesten veel eerder kan escaleren. Een goede manier om deze voorlichting te geven is het inzetten van een ervaringsdeskundige. Hij of zij weet waar het over gaat en kan duidelijk maken op welke wijze hij/zij de problemen heeft opgelost.

 

Een andere manier zijn de online programma’s. Jongeren zoeken graag online naar hulp, zonder tussenkomst van ouders. Tevens is het een laagdrempelige manier van hulp zoeken.  Een  goede site om naar toe te gaan zijn pestkoppenstoppen.nl. Deze site is gebaseerd op wetenschappelijke literatuur en gaat uit van de bevinding dat jongeren veel tijd online besteden, veelal niet over hun problemen praten met hun ouders,  ze veelal zelf naar oplossingen zoeken voor hun problemen en dat ze liever anoniem hulp ontvangen.

Mochten er naar aanleiding van mijn artikel vragen, suggesties of aanvullingen zijn, dan hoor ik deze graag.

 

Loes Walet

Organisatie:      Louelle         
Beroep:         Auteur / Personal Trainer
Specialisme:     Netwerken | Marketing & Communicatie | Training
Website:         

 

Ik ben Loes, geboren op 18 december 1956 te Hilversum.Ik heb van 1980 tot 2011 in Zuid-Limburg gewoond en ben in 2011 terug verhuisd naar Hilversum. Ik ben mama van twee kinderen; Bill van negentien en Bob van vijftien. Ik heb gewerkt in het bedrijfsleven als accountmanager maar ook als sport-instructrice. Daarnaast ben ik eigenaar van een bloemenkiosk geweest. Door alle jaren en beroepen heen heb ik altijd geschreven en momenteel ben ik auteur onder het pseudoniem Louelle en daarnaast personal trainer.


Voor mijn eerste blog op HotelMama.nl een stukje uit mijn boek `Freule van de Straat', geschreven onder het pseudoniem Louelle. Het is een autobiografie omgevormd tot roman. Eind november 2013 verschijnt mijn eerste boek en jij krijgt alvast een voorproefje!

Louelle en haar tweeling

Ik ben met ze uit eten geweest voor hun verjaardag. We hebben ons die avond mooi aangekleed voor elkaar. Beiden hebben een nieuw vest en een stoere broek met riem die ergens net boven de bilnaad strak aangetrokken wordt om de broek omhoog te houden. Daarbovenuit steekt een Björn Borg-onderbroek. Een nieuwe jas erover, waarbij je als moeder nog even de capuchon van het vest goed onder de jas moet doen. ‘Want anders ziet het er niet uit, mam. Dat begrijp jij niet,’ zegt Bas. Ik zou de capuchon óver de jas doen, maar dat mag juist niet. ‘Ben je klaar, mam?’, vraagt Dick die al bij de voordeur staat. Bas doet ondertussen een arm om me heen met de woorden ‘Kleine moemoe, later ga ik voor jou zorgen hoor. Ik blijf zeker tot mijn vijfentwintigste bij je wonen hoor, mam. En daarna ga ik jou mee uit eten nemen. Kom ik heel stoer aanrijden met één arm aan het stuur en dan toeter ik als ik er ben. En dan heb ik heel hard Anouk aanstaan in de auto, want dat is jouw favoriet, toch? En dan moet je naast me zitten. En ik kom elke week naar je toe, hoor! Kom ik jou eten brengen.’

‘O ja?’ vraag ik. ‘Wat krijg ik dan te eten?’
‘Nou, de ene keer Chinees en de andere keer frieten. Want zo doen jongens dat’, roept Dick die staat te luisteren. ‘En als we op kamers wonen als we aan het studeren zijn, dan laten we alle pizzadozen liggen op onze kamer. Lekker rotzooi maken, dat hoort erbij hoor, mam. Dat weet je toch wel? We gaan straks lekker chillen op onze kamer.’ Bij het eten gun ik ze een ouzo. Ze zitten lekker te kwebbelen. Over hun leven. Over de muziek waar ze van houden. Ze doen wat bokscombinaties samen. Een man naast ons volgt het gesprek met plezier en af en toe moet hij lachen. Als de gozers samen naar de wc gaan, zegt de man: ‘Je zal wel trots zijn! Wat een leuke gozers zeg.’ En ik ben zo trots als een pauw!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ben jij benieuwd naar mijn boek en mijn blogs? Volg me dan hier op HotelMama.nl en like de FaceBook-pagina van Louelle!

 

Ria Schopman

Organisatie:      Growing a Book         
Beroep:         Auteur
Specialisme:     Creatief schrijven | Crowdfunding | Boek publiceren
Website:        www.growingaboek.blogspot.nl | www.uitgeverijdebrouwerij.nl/ria-schopman

Ik ben Ria, 51 jaar, schrijver van de sfeervolle psychologische roman ‘Alea’ die begin 2014 uitkomt. Hierin probeer ik met woorden een letterbrug naar de lezer te slaan over een kolkende rivier van gevoelens. Daarnaast ben ik een goudfazant. Je zal maar getrouwd zijn met de liefste man aller tijden en samen de geweldigste zoon ter wereld (20) hebben voortgebracht. Zoals iedere schrijver ben ook ik een literaire veelvraat met een stapel te lezen boeken op mijn nachtkastje. En sinds ik in tropische wateren met wilde tuimelaars heb gezwommen, ben ik ook nog dolfijnengek. Ik kan niet zonder muziek. Ik speel gitaar en ik zing: op de fiets, tijdens de afwas en onder de douche. Verder geloof ik dat toeval niet bestaat, alles heeft een reden. De zin van het leven is te ontdekken welke reden. Gaan jullie mee op zoek?

Laatst kwam ik mijn buurvrouw tegen bij de supermarkt. Haar gefronste voorhoofd en naar beneden hangende mondhoeken vielen me al van ver op. 

‘Hoi buuf,’ begroette ik haar. ‘Wat is er aan de hand, je kijkt zo droevig.’
‘Ach, breek me de bek niet open.’
‘Kan ik iets voor je doen misschien?’ probeerde ik.
‘Ik betwijfel het. Alles zit altijd tegen, maar dat begrijp jij toch niet.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Jij hebt altijd mazzel. Als er een orkaan door onze straat zou waaien zou jouw huis vast als enige blijven staan. Hoe doe je dat toch?’
Vastbesloten een glimlach op haar gezicht te toveren vertelde ik haar mijn geheim.

Twee dagen later werd ik tijdens het lezen van een spannend boek opgeschrikt door het geluid van de deurbel. Op de stoep stond een verwilderde buurvrouw die, nog voor ik goed en wel de deur geopend had, van wal stak.
‘Nou, jij bent ook een mooie. Jij met je geheim! Ga ik van de week naar die winkel krijg ik eerst een kruisverhoor waar ik hem voor nodig heb en wanneer ik hem ga gebruiken. Dan moet ik rijtjes met letters lezen alsof ik weer op de basisschool zit en als het dan eindelijk tot hem doordringt wat ik wil hebben zegt die blinde vink doodleuk: “Maar die verkopen we hier niet, mevrouw”.’

Ze haalt een paar keer diep adem en kijkt me vragend aan. Ik probeer me koortsachtig te herinneren waar ik haar dan naartoe gestuurd zou kunnen hebben, en hoe dat op zo’n fiasco is uitgelopen?
Ze houdt haar hoofd scheef en tikt ongeduldig met haar voet op de grond.
‘Nou,’ vraagt ze. ‘Die roze bril, weet je nog? Ik stond gewoon voor paal. Die opticien had er nog nooit van gehoord.’
Ik wil in de lach schieten maar onderdruk de impuls als ik haar bloedserieuze gezicht zie. Ik vertelde haar dat ik het leven door een roze bril zie. Ik zie de schoonheid in het vuilnis, het voordeel in het nadeel, het geluk bij een ongeluk. Dat wat je aandacht geeft zal groeien, de rest zal verdwijnen. Maar blijkbaar was ik iets te cryptisch geweest. Ik leg mijn hand zachtjes op haar schouder.
‘Kom even binnen, ik heb de open haard aan en dan drinken we een lekker bakkie koffie en leg ik het nog even uit. Mag je mijn bril op, goed?’
‘Die roze?’ vraagt ze aarzelend terwijl ze over de drempel stapt.
‘Ja buuf, die roze’.

Iris Berselli

Organisatie:      Hotel Mama         
Beroep:         Auteur / ondernemer
Specialisme:     Moeder & Kind - Marketing & Communicatie
Website:         www.hotelmama.nl | www.thierythielemans.nl 

Ergens rond driekwart van de vorige eeuw werd ik op de wereld gezet in een compleet ander werelddeel. Mijn wieg stond in Malawi, waar vader de scepter zwaaide over een grote theeplantage. De liefde voor dit land zit diep in mijn wortels, dat merk ik steeds vaker. Inmiddels zijn mijn twee spruitjes geboren in het veilige streekziekenhuis van de wereldstad Purmerend. Nu zijn ze nog te jong, 4 (‘enunhallufmama’) en 8 (‘maar ik lijk wel 10, toch mama’), maar mijn grootste wens is om terug te keren, samen met hen, naar het land waar mijn hart van overloopt. Maar voorlopig staan we nog met 6 voetjes in de Hollandse klei. Niks mis mee…! Uiteraard vind ik m’n eigen kroost uniek. Wat ze ook daadwerkelijk zijn. Zij leven immers met een mama wiens gezondheid (te) vaak van invloed is op, eigenlijk, van alles. Dat vraagt soms best veel van ze… Denk ik… Want erover klagen, dat doen ze niet. Ze weten niet beter, kennen me niet anders. Later, veel veel later, zal ik het ze vragen. “Wat was van grotere invloed op je jeugd? Het feit dat mama niet als de meeste mama’s was. Soms in het ziekenhuis, soms dagen op bed, soms te moe om te eten of te praten… Of, de pogingen die ik altijd heb gedaan en zal blijven doen om op alles een eerlijk antwoord te geven, samen op zoek te gaan naar vragen en oplossingen, en ze te vormen tot oprechte, blije wereldmensen.” Zodra ik het antwoord weet, kan ik ze loslaten. De wereld aan ze toevertrouwen. En hen aan de wereld. Tot die tijd, zijn het de meisjes die mijn woorden invullen. En mijn hart.

Helen Muller

Organisatie:     Studio Moira         
Beroep:         Auteur | Dtp'er | ondernemer
Specialisme:     Grafische industrie | Tekstschrijven
Website:         www.dierbareboekjes.nl | www.studiomoira.nl | jouwdierbareleven.nl

Welkom bij mijn hersenspinsels. Ik ben Hèlen, mama van 2, grote liefde van 1, schrijver van Hèlenspinsels en Jouw dierbare leven, grootaandeelhouder van Hotel Mama, eigenaar van Studio Moira en bedenker van dierbare boekjes. Mijn dochter(2007) wil ook graag een boek schrijven en mijn zoon(2011) houdt van bouwen, dansen en zingen. Ik schreef ooit een boek over dtp en vormgeving. Het boek met de werktitel Jouw dierbare leven is in wording. Het is een boek dat verliesverdriet verzacht. Dit blog gaat over genieten van die kleine waardevolle dingen in het leven.

Sinds dit jaar is het niet meer toegestaan om kerstkaarten uit te delen in de klas. Een gewoonte die wij zelf altijd erg leuk vonden. Vooral de voorbereidingen voor het maken van een kerstkaart is een feestje. Mooi is niet belangrijk. Recht uit het hart is wat telt. En het kan nu ook zo makkelijk. Met een computer en een printer in huis is het maken van een kerstkaart kinderspel geworden. Het is niet nodig om dure kerstkaarten in huis te halen. Er passen vier kaarten op een vel, dus in een klas met 26 kinderen, kost me dat 7 vellen papier, wat inspiratie en wat inkt.

Het mag niet meer omdat er kindjes worden teleurgesteld. De kindjes die geen kaarten krijgen. Maar hoe zit dat dan met de kindjes (helaas vaak dezelfde) die niet worden uitgenodigd op verjaardagsfeestjes? Is dat dan niet hetzelfde? Of misschien wel erger omdat het een terugkerend fenomeen is. Ik had daar een discussie over met een moeder op het schoolplein. Zij zag dit als volgt. “Op een verjaardagsfeestje kun je gemiddeld maar 6 kinderen uitnodigen. Een kerstkaartje kun je aan iedereen geven. En als er dan kinderen zijn die geen kaartje krijgen, dan zijn ze teleurgesteld. Je kunt toch niet aan de hele klas een kaartje geven?”

“Waarom eigenlijk niet?”, vroeg ik met een handvol zelfgemaakte kerstkaarten voor de hele klas in mijn hand. Op dat moment komt mijn dochter naar buiten. Ze mag van de juf als eerste de klas uit. Trots neemt ze het stapeltje kaarten van me over. De kinderen uit haar klas kijken verwachtingsvol naar wat er komen gaat. Ik zie blije koppies trots naar hun papa, mama, opa of oma lopen. Ik krijg een trots kind mee naar huis. Ik zie geen teleurgestelde kindjes omdat ze geen kaartje hebben gekregen. Ik zie alleen maar blije kindjes uit een gezellige klas!

Vanessa Bos-Steijn

Organisatie: Goed eten Gezond leven
Beroep: Internet consultant & Eigenaar platform Goed eten Gezond leven
Specialisme: Internet | Gezond eten & een gezonde mind
Website: www.goedetengezondleven.nl | www.usconsulting.nl

Tijdens onze zomervakantie leerden Thiery en ik elkaar kennen. We merkten gelijk dat we een klik hadden. Schrijven daar houden we van. Mijn manier van schrijven is meestal anders dan op hotelmama.nl. Ik ben mede-eigenaar van www.goedetengezondleven.nl. Dat is een platform waar we Nederland willen inspireren gezonder te leven. Daarvoor wordt veel geschreven. Door mijzelf en door onze gastbloggers. Schrijven is een van mijn hobby's. Ik vind het erg leuk om ook voor Hotel Mama te bloggen, om zo een verhaal te kunnen schrijven vanuit een andere pen. De pen van moeder zijn en ondernemer en vol passie voor een gezonde levensstijl. Naast www.goedetengezondleven.nl heb ik mijn internetbureau Us consulting. Nog een balletje om hoog te houden. Maar zodra ik alles met passie doe is het geen probleem. Het schrijven voor Hotel Mama helpt mij ook even om dingen eens in een ander perspectief te zetten. Voor ik overal aan voorbij vlieg en niet meer ervaar wat een mooi leven ik heb.

De afgelopen dagen was ik even geen mama. Heerlijk genoten met manlief van twee dagen in een hotel. We hebben heerlijk gewandeld. Lekker lang (ong. 14 km.) zonder dat we tikkertje hoefden te spelen of iemand hoorde vragen of we er al zijn... Nee even genieten zonder kinderen. Nog wel even kind gespeeld door in de boom te klimmen.

Wat een genot dat er 's morgens geen wekker afgaat, geen boterhammen gesmeerd hoeven te worden, kind aangekleed en dat allemaal voor half 9. Heerlijk wakker worden: eerst een oog, dan nog een, nog even omdraaien en daarna rustig naar de douche. 

Verder hebben we ook nog genoten van wat onderzoek voor mijn platform www.goedetengezondleven.nl. We hebben rustig de tijd genomen voor gezonde, duurzame producten en diensten. Zoals:

  • uiteten bij een restaurant (bij gesprek met de eigenaar bleek dat ze slechts voor 21% duurzaam waren - we waren op het verkeerde been gezet op internet)
  • biologische wijnboerderij bezocht - lekker wijntje geproefd en biologische bietjes gekocht. Leuk ontvangst van de eigenaresse
  • lunchen bij Urban Chef in Arnhem - een lunchroom waar ze producten uit de regio halen, waar mogelijk biologisch

Tussendoor ook nog even genoten van een heerlijke smoothie in het hotel, daar waar ze ook de wijn van de wijnboer schenken. Al hoorden we dat te laat. Of we hadden het bij het ontbijt moeten proeven. Dat gaat ons nu net even te ver ;-)

Toch weer mama

Het was toch wel heerlijk om aan het eind van de dag mijn dochter weer in mijn armen te nemen. Ook leuk om haar een kleinigheidje te geven. Een caleidoscoop vond ik wel verantwoord in deze tijd van cadeaus. Maar ja, mama neemt 'altijd' wat mee als ze in een hotel slaapt. Tja daar ben je moeder voor, toch?

Angelique van Marle

Organisatie:               
Beroep:         Secretaresse
Specialisme:     Moeder / kind, spiritualiteit
Website:        in ontwikkeling

Mijn naam isAngelique van Marle. Ik ben bijna 35 jaar oud en alleenstaande moeder van twee prachtige dochters, één van tien en één van twee jaar oud. Hun namen zijn Kayleigh en Leilani. Ik heb altijd gewerkt als secretaresse en op dit moment ben ik werkzoekend. Ik ga me laten omscholen tot doktersassistente en ik heb de ambitie om daarna door te leren voor verpleegkundige neonatologie. Ik ben heel spiritueel ingesteld en onlangs met meditatie begonnen. Ik ben altijd bezig mezelf op persoonlijk vlak te ontwikkelen, iets dat ik ook aan mijn kinderen wil doorgeven. Ik heb veel te schrijven. Niet alleen vanwege mijn kinderen en mijn passies maar ook vanwege alles wat ik heb meegemaakt en waar ik me doorheen geslagen heb. Ik zit boordevol inspiratie. Mijn kids zijn het belangrijkste in mijn leven maar daarnaast heb ik nog veel meer te bieden als mens en schrijfster en dat wil ik graag aan de wereld laten zien. Op dit moment ben ik bezig met het schrijven van een kinderboek dat enkel nog voorzien moet worden van enkele illustraties voordat het naar de uitgever kan.

Ik ben op zoek naar mezelf. Al sinds ik me kan heugen voel ik me anders. En ik heb er nooit met iemand over kunnen praten want niemand leek me te begrijpen. Als kind al had ik weinig contact met mijn familie omdat ze niet wisten hoe ze met me moesten praten.

Ik was stil, verlegen en keek altijd de kat uit de boom. Heel lang. Toen ik ouder werd, merkte ik dat ik me tussen een groep mensen nooit op mijn gemak voelde. Zelfs niet helemaal onder goede vrienden. Ik voelde een leegte in mezelf, een verdriet en een boosheid omdat ik het gevoel had dat iets of iemand me in de steek had gelaten. Jaren later begon ik naar de kerk te gaan en was er van overtuigd dat God degene was die de leegte in me zou gaan vullen. Dat leek ook een paar jaar zo te zijn maar uiteindelijjk was dat ook niet het geval en viel ik weer in een gat. Ik kwam erachter dat ik geen relatie met God had opgebouwd maar de kracht haalde uit de mensen die daar om me heen waren. Het zingen, de preek, de krachtige woorden in de gebeden van de mensen daar. Maar wanneer ik alleen thuis was, voelde ik die kracht niet meer.

Ik wist dat ik op zoek moest gaan naar mezelf en dan zou ik uiteindelijk ook weer in contact komen met de bron, de 'plek' waar alles begint. Dat betekende ook dat ik eerst van mezelf zou moeten gaan leren houden en zonder het gevoel van egoïstisch te zijn voor mezelf moest kiezen. En dat was en is nog steeds heel moeilijk voor me.

Ik ben dus alleenstaand, zorg voor mijn twee prachtige dochters, schrijf een kinderboek, ben weer hard op zoek naar werk, doe een thuisstudie en help nog wat mensen om me heen. Ik ben dus de hele dag bezig en laat op de avond, wanneer ik eindelijk een paar uur kan gaan slapen, wil ik eigenlijk nog gaan mediteren. Maar daar heb ik dan de kracht niet voor. En de volgende ochtend voel ik me daar weer schuldig over.

Ik praat met mijn beschermengel omdat ik echt geloof dat ze bij me is, ik ben op het rustpunt in mezelf gekomen waar ik de vrede en de liefde voel waar ik naar op zoek ben al mijn hele leven. Maar door alles wat er is gebeurd de afgelopen 13 jaar en alles wat er op dit moment in mijn leven speelt kom ik niet waar ik wil zijn. Daarom heb ik me nu aangesloten bij een groep op het internet voor hooggevoelige mensen (HSP).

Ik heb me ook aangemeld voor een onderzoek naar hoe stress van je onderbewustzijn naar je bewustzijn kan komen en om ermee te gaan dealen. Daarnaast ga ik leren mediteren. Ik ben erg benieuwd en zal jullie op de hoogte houden van mijn spirituele reis waarvan ik besef dat die altijd blijft doorgaan.

Ik wil heel graag op een plek met mezelf komen waarin ik vrede met mezelf kan hebben in de wetenschap dat ik mijn band met de bron, God, de 'Divine spiritual energy' of hoe ik het hierna ook zal gaan noemen, kan gaan opbouwen. 

Gaan jullie mij volgen op mijn spirituele reis?

George Hahn

Organisatie:      Hotel Papa         
Beroep:         Blogger | voormalig kok
Specialisme:     Food
Website:       

Mijn naam is George Hahn. Ik ben geboren in Rotterdam en na gewoond te hebben in diverse plaatsen heb ik eindelijk mijn rust en nieuwe leven gevonden in Zierikzee/Zeeland. Ik ben getrouwd met Iris en trotse papa mijn twee zonen, inmiddels 15 en 12 jaar. Ik ben er ook net zo trots op om surrogaat papa te zijn voor Isa & Indy, de dochters van mijn vrouw Iris. Ik ben gek op onze hondjes en altijd (soms teveel) bezig met mijn smartphone. Voetbal doe ik passief voor de tv waar ik geniet van mijn club.Feyenoord. Ik werk als kok in een gezellig en leuk hotel in Goes. Schrijven van een blog zit al jaren in mijn hoofd maar sinds 2011 heb ik pas de rust gevonden om het te doen. Ik hoop dat je veel plezier zal beleven aan mijn verhalen op HotelMama.nl

Eindelijk na drie jaar was het zover. En wat was ik zenuwachtig!
Met klamme handen van het zweet en met een versnelde hartslag stond ik te wachten. En alsof het een soort van instinct is: Ik herkende hem meteen... Zijn bouw en de manier van lopen kwamen mij zo bekend voor. Het kon niet anders als dat dit hem was. Langzaam kwam hij op mij afgelopen.

'Hoi' was alles wat hij zei. Niets meer en niets minder.
Ik keek hem aan en groette terug. Meteen voegde hij er aan toe: 'Ik zie er niet echt modieus uit hè, zo met die slippers onder een lange broek?'
'Ach, zo loop ik er ook vaak bij,' reageerde ik snel.

Mijn zweethanden en versnelde hartslag maakten plaats voor een warm gevoel. Jeetje, wat voelde dit goed!
We stapten in de auto, op weg naar Zierikzee. Onderweg praatten we als vanouds over koetjes en kalfjes en toch voel ik dat die drie jaar waarin we elkaar niet hebben gezien, een gat heeft geslagen in onze relatie. Ik voel namelijk wat afstand. Het voelt vreemd en vertrouwd tegelijk deze ontmoeting.

Samen rijden we richting de supermarkt om voor het eerst in drie jaar iets samen te gaan koken. Het voelt goed om weer samen te zijn maar toch is het raar om aan je bloedeigen zoon te vragen wat hij lekker vind om te eten, wat hij lust om te drinken. Het is gewoon vreemd om aan je eigen zoon allerlei dingen te vragen die voor andere ouders zo normaal en vanzelfsprekend zijn.

Onze avond samen is bijzonder en zó compleet. Het maakt het gemis dat ik de afgelopen drie jaar voelde meer dan goed. Ik ben zo blij als een klein kind en ik voel me een hele trotse papa. Ik ben zo blij en zo trots dat ik het liefst op een dak zou gaan willen staan om het van geluk uit te schreeuwen zodat iedereen mij kan horen.

Het is echt waar. Mijn zoon en ik hebben elkaar na drie jaar van gemis weer ontmoet. Hij heeft de trekjes zoals ik ze ook heb. Hij lijkt in zoveel dingen op mij en dat is bizar om te zien. Mooi en speciaal ook. Welkom terug in mijn leven Jeffrey!

Mijn hart huilt en ik pink een traantje weg ..
Van geluk, intens geluk!

 

Ylse van Lanen

Organisatie: Bureau Tekst& Zo
Beroep: Tekstschrijver / Verslaglegger / Interviewer / Voedingsdeskundige
Specialisme: Politiek | Culinair | Medisch | Voedingskundig
Website: in ontwikkeling

 

Ik ben Ylse, moeder van M (bijna 10) en W (8), sinds 10 jaar getrouwd met Man. Ik ben werkzaam in mijn eigen tekstbureau en als interviewer t.b.v. een grootschalig voedingsonderzoek. In het verleden heb ik jaren gewerkt bij een belangenvereniging in de financiële wereld, en daarnaast had ik een kleine diëtistenpraktijk. Ik heb diverse zijsprongen gemaakt, onder andere naar de politiek en de wereld van kunst en cultuur. De bindende factor was uiteindelijk toch altijd het schrijven, dat ik als kind al en ook in mijn diverse loopbanen het liefst deed. Ik zeg altijd dat ik dus eigenlijk weer ben uitgekomen bij mijn eerste liefde: taal.

Voor het eerst in lange tijd voel ik opeens echte trek. Het is nog geen elf uur in de ochtend, dus dat komt slecht uit. Vanochtend heb ik mijn dagelijks Cambridge-reepje al vroeg gegeten, misschien dat het daardoor komt. Normaal gebruik ik dat tussen 9.00 en 9.30 uur en kan er dan uren op teren. En ach ja, ik sta op het punt ongesteld te worden, dat zal ook wel meespelen. Ik los het op door twee puntjes La vache qui rit light te eten. Herstel: één puntje, want ik deel met de katten. Die zijn namelijk erg zielig, want ze mogen niet meer naar buiten. Bij ons op de hoek is een tot duivenhok omgebouwde kippenren en onze kater Ivar denkt dat het de kattensnackbar is.

Een tijd terug ging hij daar vier dagen achter elkaar een lekkere duif ophalen, om die vervolgens op de grote veren na helemaal op te eten. Na wat speurwerk vonden we uit waar hij die vandaan haalde en bleek de duivenhouder in kwestie al te weten dat onze kat daar kwam roven. We hebben Ivar een tijdje binnengehouden, maar dat was geen doen. Vervolgens hebben we hem alleen onder toezicht buiten gelaten; een van ons hield de wacht op de stoep ter hoogte van de duivenkooi, met een supersoaker in de aanslag om Ivar te verjagen zodra hij zich bij het hok zou vertonen. Het is één keer gebeurd dat mijn man hem daar aantrof, en verder hebben we hem daar niet gezien. Van lieverlee werden we soepeler en lieten hem weer langer en zonder steeds te checken naar buiten. Hij kwam niet meer met een duif thuis, dus voorzichtig aan begon ik te geloven dat het probleem er niet meer was. Helaas, niets was minder waar. Vorige week stond de buurman op de stoep met de mededeling dat Ivar nog steeds kwam. Hij kon het hok na enige aanpassing niet meer in, maar hij klom er wel bovenop en maakte zo de duiven toch bang. De buurman eiste dat wij hem voortaan "gewoon" binnenhouden, onder dreiging van "andere maatregelen". Dat hebben we nu al een week gedaan en het is erg. Ivar zit de hele dag voor het raam, verlangend naar buiten te staren. Zo ook Reza, want hoewel zij de tuin niet uit gaat, moet zij uit solidariteit ook binnen blijven.

Wij hebben met Ivar al het nodige meegemaakt. Ruim een jaar geleden namen wij hem en poesje Reza op uit het asiel. Al snel waren we aan elkaar verknocht en hoorden de katjes echt bij ons gezin. Afgelopen zomer - de zaterdag voordat wij drie weken op vakantie zouden gaan - kwam Ivar niet meer thuis, terwijl hij normaal gesproken nooit langer dan hooguit een uurtje weg bleef. De auto stond ingepakt klaar, maar wij twijfelden hevig. Weggaan terwijl Ivar misschien wel ergens in een schuur of huis opgesloten zat? We hebben uren gezocht, postertjes gemaakt en op strategische plekken aangeplakt en we overwogen een paar dagen later pas te vertrekken. Na veel wikken en wegen zijn we die zondag uiteindelijk toch vertrokken. Familie en vrienden zouden doorgaan met zoeken, de zoon van een vriendin was eerder al ingehuurd om dagelijks - bij wijze van vakantiebaantje - een aantal uren met onze katten door te brengen en mocht Ivar zich weer melden, dan zou hij in elk geval niet lang voor een gesloten deur hoeven zitten.

Het werd toch nog een best leuke vakantie, maar er hing wat mij betrof wel een schaduw over. Bij elk sms'je had ik weer hoop; zou Ivar thuisgekomen zijn? Helaas bleef hij weg. Op een nacht in Kroatië schoot mij opeens het bestaan van Amivedi te binnen. Deze stichting biedt hulp bij het terugvinden van vermiste dieren. Jaren geleden had ik wel eens gebeld toen ik een kat kwijt was, maar dat was voor het internettijdperk. Ik googlede en vond direct een prachtige website, met daarop onder andere honderden, soms spectaculaire kattenterugvindverhalen. Daar laafde ik me urenlang aan en mijn hoop groeide. Ik plaatste zelf natuurlijk ook een oproep met foto op de site en besloot: als we weer thuis zijn, gaan we er helemaal voor. Ik geef de moed niet op!

Aldus geschiedde. Ik liet flyers kopiëren, hing meer posters op, schakelde drie helderzienden in ("hij leeft nog, en hij zit vlákbij in de buurt!") en we zochten elke avond laat en 's nachts, als het op straat stil geworden was.

Toen hij precies vier weken weg was, lag ik 's middags lusteloos op bed. Moe van het nachtelijke zoeken, de spanningen en zorgen om onze lieve kater, ons poesje dat hem overduidelijk ook zo miste en ook weer dit: dat vadsige lijf en mijn kennelijke onmacht daar iets aan te doen. De vakantie was confronterend geweest. De reis ging via twee zwempretparken en spa's en vervolgens het strand, en ik hulde me dus af en toe toch in badkleding. Ik had daarbij meer glimpen van mezelf opgevangen dan me lief was. Thuis zijn in de badkamerspiegel alleen mijn hoofd en schouders te zien, maar in de diverse hotelkamers en appartementen waar we hadden verbleven, waren de spiegels veel groter. Ik vond dat ik echt niet veel gegeten had, en toch zaten mijn al zo wijde broeken weer strakker. Moest ik dan toch die wijntjes helemaal laten staan? Want ja, toegegeven, in de zomertijd gaan er gemiddeld toch wel twee tot drie per dag naar binnen, en natuurlijk wel eens een chipje of een ijsje.

Als we uitgaan van 600 "onnodige" calorieën per dag (en daar zit je zo aan), en de wetenschap dat een kilo vet zo'n 9.000 calorieën vertegenwoordigt, dan is gemakkelijk uit te rekenen hoe veel dagen er nodig zijn om een kilo aan te komen: dat zijn er vijftien. Tsja, daar kon ik niet omheen. Maar ik voelde me helemaal vastgelopen. Ik zou alle extraatjes moeten schrappen en veel meer moeten gaan bewegen, maar kon ik dat opbrengen? Ik had al zo veel geprobeerd, mijn laatste troef was een half jaar afgebeuld worden door de personal trainer en ook onder diens leiding was ik niet afgevallen. Waarschijnlijk omdat ik dacht me best wat te kunnen permitteren, omdat ik toch zo veel sportte…

Terug naar die bewuste zaterdagmiddag 27 juli 2013. Ik lag dus lusteloos in bed te luieren, nog niet eens aangekleed. De kinderen speelden beneden en mijn schoonmoeder, die bij ons logeerde, zat in de tuin te lezen. Ik opende maar weer eens de site van Amivedi op mijn iPad. De pagina's liepen de hele tijd vast en chagrijnig opende ik de site een paar keer opnieuw om de gevonden huisdieren van de afgelopen dagen op te zoeken. Ik checkte daarbij niet alleen de regio Uden/Veghel, maar het hele land. Het was immers vakantietijd; Ivar zou zomaar een caravan ingegaan kunnen zijn, om er ergens in Friesland of Limburg of waar dan ook pas weer uitgesprongen te zijn. Ik had ook al een paar keer geïnformeerd naar vermelde dode zwart-witte katten en daarvan foto's ontvangen, maar gelukkig was het Ivar steeds niet.

Juist toen ik die zaterdag ongeduldig werd van het vastlopen en bedacht dat ik het later wel weer zou proberen, verscheen het beeld weer en kwam een foto uit de regio Den Bosch tevoorschijn. Een kat met zwarte neus en witte, in punten uitlopende wangen keek me vanuit mijn iPad aan. Warempel… Mijn hart ging in de derde versnelling. Ik sprong uit bed en rende naar beneden om de foto aan mijn schoonmoeder te laten zien. Ik pakte er een gekopieerde flyer bij om de tekening op de kop te vergelijken. Het kon bijna niet missen! De achterpootjes stonden echter niet op de foto, en de sokjes aan de voorpoten leken wat langer te zijn, maar dat was niet helemaal goed te beoordelen. Ook stond vermeld dat het om een poes ging. Maar ja, die kop leek sprekend, het kon bijna niet missen. Ik belde de contactpersoon van Amivedi, die me het telefoonnummer doorgaf van de mensen die de melding gedaan hadden. Om een lang verhaal iets korter te maken: zo'n anderhalf uur nadat ik de foto op de site gezien had, stapte ik bij die mensen in Den Bosch het huis binnen en zag daar Ivar op de keukentafel zitten. Broodmager, maar levend en wel.

Waarom vertel ik dit verhaal hier, in dit blog dat vooral over afvallen en leefstijl zou gaan? Wel, omdat het gewoon een superleuk verhaal is dat ik graag keer op keer vertel, maar vooral ook omdat ik geloof dat het bij mij voor een omslag gezorgd heeft.

De euforie die ik voelde toen ik na die pakweg anderhalf uur van snijdende hoop onze kater terugvond, was enorm. Nooit eerder in mijn leven voelde ik zo'n intense en positieve emotie. Nou nou, zullen veel mensen zeggen, en de geboorte van je kinderen dan, om maar eens wat te noemen? Dat waren inderdaad ook heel heftige gebeurtenissen die met grote blijdschap gepaard gingen, maar daarbij voelde ik meteen ook zorgen. Toen de navelstreng van mijn oudste werd doorgeknipt zei ik: ja ja, daar begint het al, het grote loslaten… Bij het terugvinden van Ivar was er alleen maar pure vreugde en opluchting zonder reserves.

Ik denk dat de overvloed aan gelukshormonen van dat moment de trigger is geweest die ergens in mijn systeem die beroemde "knop" heeft doen omgaan. Dát was de aanzet, daarmee werd het zaadje geplant dat vervolgens half augustus door Thiery "Hotel Mama" Thielemans van water werd voorzien. Hoe dat precies zit, vertel ik in mijn volgende blog.

Rachelle Verhage

Organisatie: Rachelle Verhage
Beroep: Auteur
Specialisme: Bloggen - Thrillers

Ik ben Rachelle Verhage, dertiger en mama van drie geweldige kinderen. Vrouw van Alex (zakenman), veelpleger van zakenreizen. Ik speel bijna dagelijks met woorden, maar wil ook gehoor geven aan mijn creatieve kant en maak dan ook graag mijn handen vuil. Mijn hang naar vrijheid is (te) groot en mijn angst voor een burgelijk leven zorgt ervoor dat ik soms keihard mijn kop stoot aan de realiteit.
Nieuwsgierig geworden? Lees mijn blogs!

Nederland staat op! Althans dat ís de vraag. 
Tv spotjes vliegen je om de oren,  er hangen posters in ieder bushokje of op ieder treinstation  en we zijn er allemaal van overtuigd dat we niet anders kunnen dan je mond open trekken. Huiselijk geweld!  Het komt in vele vormen! Maar trek jij je mond écht open? Of houden we hem dicht, omdat we niet in de problemen willen komen.

Mijn boek (in mei ’14 komt mijn debuutthriller uit) gaat over bovenstaand onderwerp en mede daarom vraag ik mezelf hardop af of mensen wel echt hun mond open trekken? Wat als je het vermoeden hebt dat er, soms recht onder je neus, iets gaande is wat het daglicht niet kan en wil verdragen? Trek je dan jouw mond open? En stel dat er iets is gebeurd, dat je getuige bent geweest van een nare situatie, die je het liefst zo snel mogelijk weer wilt vergeten? Sta je dan op tegen dit onrecht?

Ik betwijfel het. Ga er eens rustig voor zitten en denk eens na over mijn volgende vraag. Iedereen heeft wel buren, vrienden, kennissen, collega’s of familie. Mensen die je een warm hart toe draagt. Waar je misschien ook wel heel erg veel van houdt.

Wat nu als er juist  bij die persoon, in dat huis, in die straat, iets gaande is?

Schreeuw je dan? Roep je dan om hulp? Of hou je je mond, uit angst voor de relatie, die waarschijnlijk jouw geschreeuw niet zal overleven?
Ik ben benieuwd naar jouw antwoord. Laat je het me hieronder weten?

 

Boeken

Wannawears

Go to top